Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2012

Soundtracks to your escape pt.1

Τα παρακάτω είναι προφανώς υποκειμενικά. Εάν θέλαμε κάτι πραγματικά αποδεκτό από όλους, θα καταφεύγαμε σε περιπτώσεις Chariots of Fire και θα είμασταν όλοι safe και χαρούμενοι. Έλα όμως που δεν δουλεύει έτσι. Αυτό που γουστάρω μπορεί να το σιχαίνονται όλοι. Who cares? Όταν μια μουσική "ντύνει" σωστά τις εικόνες, αλλά βγάζει και το γενικότερο feeling, το αποτέλεσμα είναι καταδικασμένο να πετύχει. Έτσι δεν είναι;

Sons Of Anarchy
Escape: Σχετικά με τους fans, μπορώ να φανταστώ τη φάτσα σας τη στιγμή που βλέπετε αυτή τη φωτό από πάνω. Ξέρω τι σκέφτεστε. Οι μη fans ας μην περιμένουν ακαδημαική αντιμετώπιση και ενημέρωση για το τι πραγματεύεται η παραπάνω σειρά. Μπείτε στο imdb και δείτε, από μένα καλύτερα θα σας φωτίσει. Σας μιλάει ένας βαμμένος οπότε δεν μπορώ να είμαι ψύχραιμος. Απλά και όμορφα το Sons τα σπάει και σε επηρεάζει ψυχολογικά. Αλήθεια. Δένεσαι με τους χαρακτήρες και παρότι η θεματολογία θα μπορούσε να καταντάει κουραστική ήδη από τη δεύτερη season, έχουμε προχωρήσει ακάθεκτοι στην πέμπτη , όποτε βγαίνει επεισόδιο μας τρέχουν τα σάλια σαν σκύλος που μύρισε μπριζόλα. Ο κύριος Sutter μας περνάει από την κόλαση στον παράδεισο και το αντίστροφο, εδώ και 5 χρόνια. Πέρα από το σενάριο, η όλη ατμόσφαιρα της σειράς είναι ρεαλιστική. Μηχανόβιοι αληταράδες (τους οποίους καραγουστάρουμε), φασαρίες με συμμορίες, γκόμενες που μοιάζει να βγήκαν από σχολή για groupies και άλλα πολλά καλούδια γεμίζουν την οθόνη μας μια φορά την εβδομάδα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς.

Soundtrack: Μετά την παραπάνω περιγραφή τι μουσική θα περίμενες να ακούσεις; ΑΒΒΑ; Δεν νομίζω. Ζόρικη και αντρίκια μουσική is the answer. Με το southern meets biker κλίμα σε όλα τα τραγούδια, το OST του Sons κάνει μια χαρά τι δουλειά του. Και μπορεί πολύ άνετα να είναι το δικό σου soundtrack της βραδιάς με ξύδια που έρχετε. Τραγουδάρες σαν το opening theme This Life και το John The Revelator σου κολλάνε με την πρώτη στο μυαλό. Προσωπικό favorite η διασκευή του House Of The Risng Sun. By the way  υπάρχει κάπου στο διαδίκτυο και μια δεύτερη version του Ost η οποία περιέχει περίπου 30 τραγούδια (μέχρι και Clutch). Πάλι καλά που το θυμήθηκα γιατί κάπου την έχω αποθηκευμένη και πρέπει να την εντοπίσω...
                                                               








The Devil's Rejects
Escape: Λοιπόν, έχουμε και λέμε: το The Devil's Rejects είναι το sequel του The House of 1000 Corpses. Σκηνοθετεί ο (δικός μας) Rob Zombie. Αυτές είναι οι πληροφορίες που χρειάζεται να ξέρετε. Γιατί αν προσπαθήσω να αναλύσω το τι συμβαίνει μέσα στην εν λόγω ταινία, θα φωνάξετε ταξί να με πάει απευθείας στο Δαφνί. Εάν η πρώτη ταινία είχε μια πλοκή (παρέα η οποία ταξιδεύει στην αμερικάνική επαρχία με το αμάξι, πέφτει θύμα σαλεμένης hillbilly οικογένειας που γουστάρει να μακελεύει ότι βρει, ενώ κάπου στην πορεία υπάρχει και το στοιχείου του μεταφυσικού σε ultra καμμένη version), η δεύτερη είναι ο ορισμός της αναρχίκης, σαδομαζοχιστικής και  διαστροφικής σκηνοθετικής άποψης του κύριου Zombie. Του οποίου κακά τα ψέμματα, οι ταινίες του δεν μας λένε και πολλά. Απλά κάθε φορά που βγάζει και μια την βλέπουμε επειδή τον συμπαθούμε σαν τύπο.

Soundtrack: Επειδή απ ότι φαίνεται σε θέμα της ελληνικής μουσικής σκηνής, η Ελλάδα wannabe η νέα Λουιζιάνα, αυτό το soundtrack είναι χρυσωρυχείο για τους απανταχού μουσικόφιλους αυτού του ήχου. Προσοχή όμως. Εδώ δεν θα ακούσετε ούτε stoner, ούτε sludgιες ούτε γενικότερα πολύ σκληρές κιθάρες. Εδώ υπάρχουν οι ρίζες της όλων αυτών που αγαπάμε. Ξεκάθαρα με 70'ς προσανατολισμούς, οι τραγουδάρες διαδέχονται η μια την άλλη με αποκορύφωμα φυσικά το τέλος με το Free Bird των you know who. Από κει και πέρα εάν κάποιος αρέσκεται στο να ακούει μέχρι cult country ύμνους, εδώ είναι αυτό που ψάχνει. Και επειδή μπορεί με την πρώτη το Satan's Got To Get Along Without Me να ακούγεται γραφικό, "αμερικανιά" όσο δεν πάει και γενικότερα γελοίο για κάποιον mucho heavy τύπο, είναι μεγάλη ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ (απλά φανταστείτε το και σαν διασκευή από γνωστή μπάντα).
                                                                       

Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2012

Things going on...

Βάζω και βλέπω για άλλη μια φορά το Revelations του Bill Hicks. Για μια ώρα περίπου καταφέρνω και ξεχνιέμαι. Παρότι το έχω παρακολουθήσει άπειρες φορές και ενώ ξέρω απ έξω σχεδόν όλα τα punchlines, με διασκεδάζει αφάνταστα. Περνάω καλά ενώ γελάω με αστεία τα οποία αφορούν πολύ σοβαρά θέματα. Ειρωνικό δεν είναι; Το θέμα είναι ότι μέσα από τη σάτιρα και τον σουρεαλιστικό μονόλογο του Bill, παρουσιάζονται τόσο απλά και τόσο αβίαστα όλα αυτά που σκεφτόμαστε και δεν τολμάμε να πούμε. Δεν τα εκφράζουμε για χίλιους δυο λόγους. Και αυτά συνήθως είναι οι λύσεις στα προβλήματα μας. Απλά για κάποιο λόγο δεν τολμάμε. Γι αυτό το λόγο βλέπω το συγκεκριμένο video για νιοστή φορά. Μου θυμίζει αυτά που σιγά σιγά ξεχνάμε. Είναι ένα σταθερό σημείο μέσα στον τυφώνα του σήμερα και δεν θέλω να το χάσω για κανένα λόγο. Και αφού τελειώνει και μου θυμίζει ότι δεν θα μάθουμε ποτέ από τα λάθη μας, όσες φορές και αν διδαχθούμε, κοιτάω τον υπολογιστή και βλέπω και το μάτι μου χάνεται σε θάλασσα πληροφοριών. Προσγειώνομαι απότομα και σκέφτομαι...

  • Οι Rival Sons ροκάρουν. Βγάλε από το το rock το heavy και το hard και άστο να βρει τις ρίζες του. Μέσα στα blues, στις ψυχωμένες ερμηνείες και στον ήχο της κιθάρας. Οι πιο κυνικοί θα τους δουν μέσα από το πρίσμα του γενικότερου vintage νοσταλγικού revival. Εγώ γιατί δεν τους βλέπω έτσι; Ξεκάθαρη απάντηση δεν μπορώ να δώσω. Πάει να πει ότι χτυπάνε κάποια ευαίσθητη χορδή μέσα μου και το μόνο που καταφέρνω να δώσω σαν απάντηση στο γιατί μου αρέσουν είναι ένα. Οι Rival Sons ροκάρουν. Ακούστε όλο το Head Down τώρα.
  • Facebook, Twitter, μέχρι και η λαική αγορά μιλάει για τον Justin Bieber. Και για τους fans. Και για τους haters. Οι οποίοι gonna hate. Και για το εάν είναι gay. Και για το εάν δεν είναι. Και...i don't give a shit! Ας λέει ο καθένας το μακρύ και το κοντό του. Και εγώ λέω την άποψη μου. Η οποία είναι ότι δεν με νοιάζει τίποτα απολύτως σχετικά με αυτό το θέμα. Εδώ επιβεβαιώνεται το ρητό: No comment, is a comment. Αυτό που με προβληματίζει όμως είναι το γεγονός ότι κάτι τόσο ανούσιο (τουλάχιστον στα δικά μου μάτια έτσι φαίνεται) λαμβάνει τεράστιες διαστάσεις μέσα από το ίντερνετ σε ελάχιστο χρόνο. Φαντάσου να γίνονταν έτσι και για σοβαρά θέματα τα οποία αφορούν την καθημερινότητα μας. Με αποτέλεσμα έναν ουσιαστικό διάλογο. Ναι ρε φλώρε, πολύ intellectuel δεν την έχεις δει, θα σκεφτεί κάποιος τώρα. Ok, απλά λέω: Got a weapon? Use it wise.
  • Όλοι φέτος θυμήθηκαν να βγάλουν δισκάρες; Κάθομαι και σκέφτομαι ποιος μου αρέσει περισσότερο και όλο εμφανίζονται ισοπαλίες. Δεν τερματίζει κανείς πρώτος. Αλλά το αποφάσισα. Δεν θα κάτσω να σκάσω. Θα το ξανασκεφτώ τον Δεκέμβριο που θα τελειώνει η χρονιά και νικητής θα είναι ο δίσκος που άκουσα τις περισσότερες φορές το 12. Έτσι θα έχω και την συνείδηση μου καθαρή. 
  • Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, πραγματοποιείται στο ΟΑΚΑ γιορτή-συναυλία για τα 20 χρόνια ενός μεγάλου συνθέτη της Ελλάδας. Δεν το λέω ειρωνικά, έτσι φαίνεται στα μάτια των θαυμαστών του. Ούτε θα ξεκινήσω να εκφράζω κλισαρισμένες εκφράσεις του τύπου: μόνο το metal αξίζει ρε και τίποτα άλλο. Άντε με όλα τα σκουπίδια που έχουμε μπλέξει. Πριν χρόνια παίζει να έλεγα τέτοια και χειρότερα. Σήμερα το βλέπω πιο ψύχραιμα. Όταν ένας άνθρωπος- χώρα βρίσκεται σε κώμα, μην περιμένεις πνευματική διαύγεια. Είναι επιστημονικά αδύνατο. 
  • Το ότι η ελευθερία του λόγου έχει χαθεί εδώ και καιρό είναι πασίγνωστο. Λογικό είναι να χαθεί και κάθε μορφή σάτιρας. Nothing's shocking anymore όπως είπε ο Alice Cooper. ; Όταν θίγεις θέματα όπως η θρησκεία είναι απόλυτα αναμενόμενο το που θα βρεθείς. Στην πυρά με τις μάγισσες του Σάλεμ (Rob Zombie, βγάλτο επιτέλους). Μου φαίνεται ο George Carlin θα πούλαγε την ψυχή του για να επιστρέψει στη ζωή και να γίνει Έλληνας ΑΥΤΗ τη στιγμή.
  • Lonely Island. Εμμονή.
                                                                      

Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2012

The Spirit Of (Metal) Radio

Προτιμώ να δω 4ωρη avant garde ουγγρική ταινία του 1960, παρά να ανοίξω την TV. So simple. Σε λίγο νιώθω ότι το μυαλό μου θα εκραγεί από το overdose άχρηστων πληροφοριών και από τις απόψεις σιχαμερών δημόσιων προσώπων. Οπότε θα πάω πάσο. Τι μας μένει; Α ναι, το ρομαντικό ραδιόφωνο. Με το οποίο έχω μια σχέση αγάπης-μίσους. Ενώ το γουστάρω, δεν θέλω να το ακούω πλέον. Γιατί πολύ απλά έτσι όπως το αγάπησα, έχει πεθάνει. Πλέον είναι ένα ΜΜΕ τραβεστί που περιφέρεται στα FM. Θέλω σοβαρές εκπομπές αλλά και σωστές ψυχαγωγικές (υπάρχουν ακόμα αλλά είναι ελάχιστες) οι οποίες να έχουν κάτι να μου πουν. Δεν μπορώ να ακούω άλλο παραμιλητά που δεν έχουν κανένα νόημα. Μια όμορφη bimbo μιλάει κάνα δίλεπτο (πριν μπει το επόμενο τραγούδι) σε ρυθμό διάρροιας, για το πως να κάνουμε spa σε σούπερ χαλαρωτικά κέντρα ομορφιάς την ίδια στιγμή που οι λογαριασμοί μας κοιτάνε σαν τον νταβατζή που θέλει να πληρωθεί. Τα κλωνοποιημένα προγράμματα τραγουδιών στους περισσότερους σταθμούς. Η έλλειψη φρέσκων παραγωγών (τον οποίο, διάολε, θα θέλεις να τον ακούσεις γιατί η γνώμη του έχει ενδιαφέρον) γιατί πολύ απλά πλέον κάνουμε ράντιο στο Ελλάντα χωρίς να τους χρειαζόμαστε. Παίξε αυτά που μας δίνουν να παίξουμε γιατί έτσι πρέπει. Σταματάω γιατί η γκρίνια μου λαμβάνει μέγεθος χιονοστιβάδας και τα παραδείγματα είναι άπειρα.
            And what about metal dude? Εδώ είναι το σημείο που γελάνε και τα τσιμέντα. Σοβαρά τώρα, περίμενες η περιμένεις στο μέλλον να δεις σε αυτή τη χώρα ένα καθαρόαιμο rock και metal ραδιοφωνικό σταθμό; Περισσότερες πιθανότητες έχω να πείσω την Megan Fox και την Scarlet Johansson να φιληθούν παρά το από πάνω. Ώρες ώρες μου αρέσει να κάνω daydreaming και να σκέφτομαι πόσο ωραίο θα ήταν. Και κυρίως με νόημα. 1) Θα βοηθούσε σίγουρα την εγχώρια σκηνή και 2) δεν θα είχε πρόβλημα με το θέμα ποικιλία. Και ναι, ας έπαιζε από Nasum μέχρι και indie. Δεν έχουμε πρόβλημα. Ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι είμαστε. Η ακροαματικότητα θα ήταν στάνταρ και επιτέλους θα σταματούσα να φτιάχνω compilation Cds για το αμάξι, μόνο και μόνο επειδή θα άκουγα την stoner/southern/sludge εκπομπή του σταθμού.
           Και κάπου εδώ είναι που ανοίγουμε τα χέρια μας στον ουρανό και φωνάζουμε: "God bless the Internet!!!" Τα webradios μας έχουν σώσει τη ζωή κατά μια έννοια. Μπορείς να βρεις ότι θέλεις και όποτε θέλεις. Οι εκπομπές έχουν τον χαρακτήρα που πρέπει να έχουν και επιτέλους το όλο πακέτο μουσικής και κουβέντας είναι πλήρες (thanx για την παρέα Metal A.M.). Οπότε μέχρι να πάρει την εκδίκηση του ο σκληρός ήχος, έχουμε το διαδίκτυο να προσφέρει αφθονία. Βέβαια πόσο θα τα έσπαγε να υπήρχε το Headbangers Radio π.χ. και να παίρνουμε τηλέφωνα για να αφιερώσουμε κάτι από Brutal Truth στα αλάνια από την δουλειά; Λέμε τώρα...Dream on.

Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2012

Hypnotize me, Mesmerize me

    Το rock n roll δεν είναι μονοδιάστατο. Ναι, το κυριότερο του ατού είναι ότι προσφέρει διασκέδαση. Καμία απολύτως αντίρρηση. Συγκεκριμένα αν χαθεί αυτός ο παράγοντας, θα βρεθούμε όλοι μας με κατάθλιψη την επόμενη μέρα. Συνεπώς χρειαζόμαστε αυτό το feel good mood στην καθημερινότητα μας. Όπως και να το κάνεις, "σπάει" την μονοτονία και την ρουτίνα. Τελευταία όμως έχει σφηνωθεί στο μυαλό μου, ότι δεν είναι αρκετό.
     Το λέω συχνά ότι η μουσική, μας ταξιδεύει και μας κάνει να ξεχνιόμαστε. Αυτή τη στιγμή θα το πάω ανάποδα. Τον τελευταίο καιρό δεν θέλω να πετάξω σε άλλους πλανήτες, ούτε να καταντήσω λωτοφάγος. Χρειάζομαι φωνές. Φωνές που θα με κρατήσουν εδώ, στο σήμερα, και θα με κάνουν να σκεφτώ με τα λεγόμενα τους. Και όταν λέω φωνές, δεν θέλω κουλτουριάρικους ψιθύρους που χαιδεύουν τα αυτάκια. Έχουμε μπουχτίσει από αυτούς. Θέλω ακονισμένα μυαλά που θα αποτυπώνουν τις κριτικές σκέψεις τους σε νότες και σε στίχους. Και θα με ρωτήσει κάποιος, γιατί το θέλεις αυτό σήμερα συγκεκριμένα;
    Ok, ρίξε μια ματιά τριγύρω σου και πες μου τι βλέπεις. Δεν εννοώ στην Ελλάδα. Κοίτα πέρα από το δικό σου δέντρο και δες το δάσος. Πάρε όλα τα μειονεκτήματα που μαστίζουν το ανθρώπινο  είδος από το ξεκίνημα του και πολλαπλασίασε τα. Γενικά η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Αλλά αυτός δεν είναι ο κυριότερος λόγος. Το πιο σημαντικό είναι ότι στο παρελθόν δεν υπήρχε αυτή η απάθεια. Τι εννοώ; Πάρε για παράδειγμα τον πόλεμο του Βιετνάμ. Η καλλιτεχνική κοινότητα είχε ξεσηκωθεί. Αντιδρούσε με τον τρόπο της. Και δεν μιλάω μόνο για την μουσική. Από όλους τους χώρους υπήρχε ένας γενικότερος ξεσηκωμός. Σήμερα που ο 3ος παγκόσμιος λαμβάνει χώρα με χαρτονομίσματα και πιστώσεις αντί για βόμβες, βυθιζόμαστε στον λήθαργο.
    Αυτή τη στιγμή είναι που χρειαζόμαστε μπάντες όπως οι SOAD. Ας έχει ο καθένας τους την βίλα του στο Μαλιμπού και ας σνιφάρει 20 γραμμάρια κοκαίνη την ημέρα. Δεν με νοιάζει. Αυτό που με καίει είναι η μουσική τους γλώσσα. Η οποία όπως μας έχει φανερωθεί στο παρελθόν, τσακίζει κόκκαλα. Βασικά συνδυάζει τα πάντα. Διασκέδαση, πρωτοπορία, τροφή για το μυαλό. Βέβαια δεν μένω μόνο σε αυτούς. Υπάρχουν και άλλες μπάντες οι οποίες τελευταία μου φαίνεται ότι έχουν σωπάσει. Για χίλιους δυο λόγους. Απλά στο μυαλό μου πετάγονται πρώτοι οι System για τον απλούστατο λόγο ότι διαθέτουν ένα πολύ δυνατό όπλο. Mainstream λέγεται αυτό. Είναι γνωστό ότι εάν αξιωθούν να βγάλουν καινούργιο δίσκο, θα χτυπήσει κορυφές σε Billboard και όλα τα γνωστά charts. Όταν βγάζει δίσκο μόνος του ο Tankian, δεν μπορεί να καταφέρει κάτι τέτοιο. Περισσότερες πωλήσεις, περισσότερη αναγνώριση, περισσότερα μυαλά που μπορείς να επηρεάσεις θετικά.
     Δεν με χαλάει ο Springsteen. Μια χαρά δίσκους βγάζει, απήχηση έχει και περνάει και το μήνυμα με 3ωρες συναυλίες. Απλά αν είναι να κάνεις κάτι, κάνε το δυνατά. Και σαν κλασσικός γκρινιάρης κάθομαι και αναρωτιέμαι: που είναι το Mindcrime του σήμερα; Μπορούμε να αρκεστούμε στο ότι το τάδε είναι διαχρονικό και άλλες χίλιες δυο δικαιολογίες; Από τις μικρότερες μπάντες δεν έχω κανένα παράπονο. Κάνουν αυτό που πρέπει με λύσσα και πάθος. Οι "μεγάλοι" με απογοητεύουν. Διότι ενώ τους έχει ανοίξει την πόρτα ο ίδιος ο εχθρός, τους έχει δώσει το βήμα να μιλήσουν, αυτοί κάνουν σαν να μην τρέχει τίποτα και εξετάζουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες. Και σιγά σιγά σε κάνουν να αναρωτιέσαι. Μήπως δεν εννοούσαν αυτά που λέγανε τότε; Μήπως όλο αυτό ένα ακόμα γρανάζι
για μια "αφύπνιση" που θα πουλήσει παραπάνω; Μήπως στο τέλος της ημέρας όλα είναι νουμέρα που ανεβοκατεβαίνουν σε μια οθόνη; Time will tell....Απλά μακάρι να έχουμε επιβιώσει μέχρι τότε.

Δευτέρα 27 Αυγούστου 2012

10 reasons to love Ten

Σαν σήμερα το 1991 κυκλοφόρησε το Τen, ο πρώτος δίσκος των Pearl Jam. Ένας δίσκος ο οποίος μου έχει χαρίσει πολλές όμορφες στιγμές. Θυμάμαι την μέρα που πάτησα στο δισκοπωλείο έχοντας δει την προηγούμενη μέρα στο MTV (όταν ακόμα αυτό ήταν Music Television) το videoclip του Jeremy. Μιας και τότε ήμουν κολλημένος με Nirvana, Soundgarden και Alice in Chains (ακόμα είμαι), οι Pearl Jam ήταν η μοναδική μπάντα στην οποία δεν είχα εντρυφήσει. Μόνο το όνομα τους ήξερα και τίποτα άλλο. Γύρισα σπίτι, άραξα στο πάτωμα, έβαλα ακουστικά, άνοιξα το booklet-mini αφίσα και από τότε δηλώνω ερωτευμένος με τον συγκεκριμένο δίσκο. Ίσως αθεράπευτα ρομαντικός, αλλά επειδή έτσι μας παρουσιάστηκαν οι εν λόγω κύριοι πιστεύω ότι είναι η κορυφαία κυκλοφορία τους. Τελικά η γνωστή άποψη ότι οι αγαπημένοι σου δίσκοι είναι αυτοί που άκουσες όταν ήσουν 15, παίζει να είναι απολύτως σωστή. Τα κριτήρια είναι καθαρά βιωματικά. Ορίστε 10 λόγοι για τους οποίους γουστάρω αυτό το άλμπουμ:

1) Φρεσκάδα is the name. Μπορείς να ακούσεις ξεκάθαρα (όπως και στα περισσότερα σοβαρά debut albums) τον ήχο μιας μπάντας που ροκάρει. Έχει δύναμη, πάθος και τα δίνει όλα στο πρώτο της βήμα. Ακόμα και στις πιο ήρεμες στιγμές καταθέτει την ψυχή της. Τόσο απλά.

2) Eddie Vedder. Ο άνθρωπος που ξαφνικά γίνεται είδωλο και εκατομμύρια teenagers ταυτίζονται μαζί του. Μπορεί να μην είναι ο λεγόμενος τραγουδιστής με φωνή κρύσταλλο, αλλά αυτή η χροιά και αυτό το συναίσθημα που βγάζει προκαλεί ανατριχίλες.

3) Το solo του Alive. Ή αλλιώς η δυνατότητα να κάνεις κάτι φρέσκο να ακουστεί τόσο κλασσικό. Ο McCready σε ένα take θυμίζει 70's φιλοσοφία και απογειώνει ένα ήδη απογειωμένο τραγούδι στο φώτο φίνις.

4) Jeremy. Ο λόγος που τους έμαθε ο περισσότερος κόσμος. Ένα τραγούδι μελαγχολικό και ένα videoclip το οποίο εκείνη την εποχή έκανε τα μάτια όλου του κόσμου να μείνουν καρφωμένα στην μικρή οθόνη. Πέρα από την ονομασία του σαν single, η ιστορία του μικρού Jeremy σε έβαζε σε σκέψεις.

5) Lyrics. Ο Vedder δεν έγραψε στίχους τόσο αφηρημένους όσο ο Cobain. Ήταν πιο συγκεντρωμένοι και χτυπάνε στο ψαχνό της ψυχής της generation X. Όταν καταφέρνεις να ταυτιστείς με αυτό που σιγοτραγουδάς, γίνεσαι αυτόματα μέρος του.

6) Ποιότητα. To Ten είναι ένας από τους ποιοτικότερους rock δίσκους. Είναι ένα άλμπουμ που έχει επηρεάσει  και θα συνεχίσει να το κάνει. Ένας δίσκος πειστήριο για την πικρή αλήθεια ότι το grunge δεν ήταν απλά μια μόδα χωρίς ουσία. Οι μουσικές σχέσεις με το κλασσικό hard rock που υπάρχουν εδώ μέσα, δεν είναι καθόλου δύσκολο να βρεθούν.

7) Black. Το Black δεν είναι μια από τις καλύτερες μπαλάντες ever. Ούτε το πως καταφέρνεις να αποτυπώσεις τα συναισθήματα σου πίσω από ένα μικρόφωνο και πάνω σε μουσικά όργανα. Ούτε το πως γράφεις μερικούς στίχους που κόβουν σαν ξυράφι. Το Black είναι μια άλλη κατηγορία μόνο του και ίσως τα καλύτερα 5:43 λεπτά που μπορείς να αφιερώσεις για να ακούσεις πραγματικά ΚΑΛΗ μουσική.

8) Chorus. Από μικρή ηλικία οι Jam τα είχαν στο τσεπάκι τους. Μπορεί να είναι πιασιάρικα για να χτυπήσουν κορυφές σε charts, μπορεί να είναι πιο πειραματικά αλλά θα σου καρφωθούν στο κεφάλι με την μια. Οι βάσεις για να γίνεις μια μεγάλη arena rock band.

9) Dirty Frank. Αυτό το άτιμο bonus track είναι μεγάλη ζημιά. Έχει τεράστιο ενδιαφέρον να ακούς μια καινούργια μπάντα που προέρχεται από μια συγκεκριμένη σκηνή να παίζει σαν τους Red Hot Chilli Peppers. Have fun ξεχείλωμα...

10) Pearl Jam. Ευχαριστούμε βασικά αυτό το δίσκο γιατί με αυτό ξεκίνησε μια τεράστια μπάντα. Η οποία από τις εφηβικές ορμές τις, προχώρησε σε άλλους δρόμους με το πέρασμα των καιρών, έδειξε ότι δεν φοβάται να πειραματιστεί, έγραψε άπειρα ακόμα τραγούδια για να τα παίζει ζωντανά σε όλο το  κόσμο και πλέον σήμερα απολαμβάνει ένα classic rock status παρέα με τον Neil Young. Thank you Jam.

Τετάρτη 22 Αυγούστου 2012

This is spinal laugh

       Ώρες ώρες τσαντίζομαι με τον εαυτό μου. Σε εξωφρενικό βαθμό. Ζούμε σε ένα κόσμο όπου τα πάντα τρέχουν. Όλο και πιο γρήγορα. Από τα αυτοκίνητα μέχρι τις πληροφορίες. Ψυχαναγκαστικά έχουμε καταλήξει στην υπερανάλυση των πάντων. Στη μουσική ειδικά γίνεται το έλα να δεις. Το riff διαρκεί 5,5 δευτερόλεπτα, τραβάνε το solo πολύ, το break στη μέση τα σπάει και άλλα πολλά μαργαριτάρια ξεφεύγουν από το στόμα μας καθημερινά. Πότε γίναμε αναλυτές στη μουσική NASA και δεν το κατάλαβα; Μερικές φορές ακούω μια δεύτερη φωνή στο μυαλό μου (am i going insane;) να μου φωνάζει: "απόλαυσε το και βγάλε το σκασμό".
       Κάθομαι και αναπολώ τις μέρες (σαν κλασσικός γεροπαράξενος) που άκουγα για πρώτη φορά κάτι που με ενθουσίαζε. Στην τελική τι είναι αυτό που μετράει; Το να περνάς καλά. Τελεία. Το να διασκεδάζεις και να νιώθεις όμορφα. Have fun! Βέβαια τώρα μην με ρωτήσετε πως γίνεται κάτι τέτοιο εάν ακούς Carpathian Forest, αυτή είναι άλλη συζήτηση. Και τι ποιο ωραίο από το να ακούς κάτι το οποίο θα σε κάνει να χαμογελάσεις ή να πέσεις στα πατώματα από τα γέλια. Τρανό παράδειγμα οι Spinal Tap.
       Κάθε σωστή δόση χιούμορ θα πρέπει να ξεκινάει από τον αυτοσαρκασμό. Έχουμε τα χίλια δύο ελαττώματα και θα τα γελοιοποιήσουμε. Είμαστε υπερβολικοί; Θα κάνουμε χαβαλέ και θα γελάσουμε. Αλλά ταυτόχρονα θα παραμείνουμε γαμάτοι.  Οι Tap εκείνη την εποχή δεν νομίζω να το ήξεραν αλλά ουσιαστικά δημιούργησαν το σατυρικό metal. Καυτηριάζοντας τα κακώς κείμενα της heavy σκηνής με περιστατικά και τραγούδια για πραγματικά γεγονότα αλλά και για άλλα που θα επαληθεύονταν στο μέλλον (πόσο προφήτες ήταν;).
      Για αυτό το λόγο ακριβώς χαίρομαι που σήμερα υπάρχουν συγκροτήματα όπως οι Tenacious D και οι Steel Panther. "Δικοί μας" οι οποίοι στηλιτεύουν όλα τα κλισέ που κατά τους καιρούς έχουν δημιουργηθεί αλλά και περήφανοι για αυτό που είναι. Πολύ απλά επειδή το αγαπάνε. Μαζί τους και εμείς. Γιατί μου δημιουργούν παρόμοια συναισθήματα με αυτά που έχω όταν ακούω AC/DC. Με λίγα λόγια: who gives a fuck, περνάμε καλά και δεν μας νοιάζει τίποτα άλλο. Δεν με νοιάζει που τραγουδάω το ρεφρέν του Asian Hooker μέσα στο αμάξι και οι τριγύρω κοιτάνε απορημένοι. Είναι αυτή η παιδική "ασθένεια" που γουστάρουμε και πρέπει να βγάζουμε προς τα έξω πιο συχνά. Από την στιγμή που ακούμε Panther μέχρι και την στιγμή που θα ακούσουμε κάτι πιο "σοβαρό". Ίσως σιγά σιγά μας βοηθήσει να το αντιμετωπίσουμε διαφορετικά. Με λίγα λόγια ας δούμε τα πράγματα πιο απλά. Είτε πρόκειται για concept σχετικά με την σχιζοφρενική προσωπικότητα είτε για κάτι ατμοσφαιρικό είτε για κάτι που είναι τεχνικά δύσκολο, αν διασκεδάζεις ακούγοντας το πάει να πει ότι σου αρέσει. Αλλιώς, πολύ απλά προσποιούμαστε....


                                                                

Πέμπτη 16 Αυγούστου 2012

The money made me do it

Έχω αράξει και ρίχνω μια ματιά στα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν το 2011. Η φετινή χρονιά με μπερδεύει αρκετά μέχρι τώρα οπότε είπα να θυμηθώ τι παίζονταν πέρσι. Ταυτόχρονα πέφτω πάνω στις δηλώσεις του Peter Dolving σχετικά με τους λόγους για τους οποίους έφυγε από τους The Haunted. Βάζω μετά από καιρό το Unseen να παίξει για ακόμη μια φορά και καταριέμαι θεούς και δαίμονες. Γιατί; Καταρχήν ας ξεκινήσουμε από το ότι προσωπικά πιστεύω αυτά που λέει στο κείμενο που δημοσίευσε. Έχω διαμορφώσει την άποψη ότι ο Dolving είναι από τα πιο τίμια και ειλικρινή άτομα στον χώρο του σκληρού ήχου. Ένας χαρακτήρας απολαυστικός και ταυτόχρονα καυστικός, από τις απόψεις του έως την σκηνική παρουσία του. Τέτοια άτομα χρειαζόμαστε σε αυτό το χώρο, τέτοια άτομα υποστηρίζουμε.
         Ο κυριότερος λόγος που ξενέρωσα με την συγκεκριμένη κατάσταση είναι κυρίως ότι έφυγε ένα από τα βασικά συστατικά των The Haunted. Θα μου πεις είχε ξαναφύγει στο παρελθόν και δεν γκρεμίστηκε ο κόσμος. Ναι ok, ισχύει, αλλά τελικά ποιοι δίσκοι μας αρέσουν περισσότερο; Αυτοί με τον Marco Aro ή οι υπόλοιποι; Do the math... Και γιατί θα τους θυμόμαστε: Επειδή είχαν δυο αδέρφια τα οποία είναι υπεύθυνα για την δημιουργία μιας ολόκληρης σκηνής και ενός συγκεκριμένου ήχου ο οποίος έχει πατενταριστεί και από την άλλη εξαιτίας ενός frontman ο οποίος εξωτερικεύει με την ίδια ευκολία την οργή του και την διεστραμμένη μελαγχολία του. Οπότε...το 50% έφυγε.
         Οι διαβασμένοι είχαν δει τα πρώτα ψήγματα της εξέλιξης των Haunted στο Revolver. Ο Peter είχε επιστρέψει και δεν είχε ορέξεις να μείνει στα ίδια και τα ίδια. Από εκείνο το σημείο και μετά πιστεύω υπήρχε μια συνεχόμενη διαμάχη μέσα στην μπάντα για το ποιος θα περάσει τις δικές του μουσικές ανησυχίες. Οι Bjorler που θέλανε κάτι πιο παραδοσιακό ή ο κύριος που είχε όρεξη για πειραματισμούς. Η χρυσή τομή πιστεύω βρέθηκε στο The Dead Eye. Πέρα από τα αστεία ότι οι στοιχειωμένοι μαλάκωσαν τον ήχο τους, μιλάμε για τεράστια δισκάρα. Σφύζει από συναίσθημα, ενέργεια και κυρίως έχει ατμόσφαιρα. Το 11 όμως με το Unseen έγινε η μεγάλη στροφή. Την οποία γουστάρω απίστευτα. Τους ταιριάζει και σε εμάς μας τρώει η περιέργεια να δούμε που θα το πάνε. Τον συγκεκριμένο δίσκο τον λάτρεψα. Μπορεί να ήθελε περισσότερη δουλειά στην δομή αλλά είχε τραγουδάρες. Και εκεί είναι το κομβικό σημείο. Εάν τα βρίσκανε στα μουσικά θεμάτα τους, κόβω το χέρι μου ότι ο επόμενος τους δίσκος θα ήταν αριστούργημα. Αλλά κόπηκε ο ομφάλιος λώρος. Δυστυχώς. Και για αυτούς αλλά κυρίως για εμάς (ναι το βλέπω εγωιστικά αλλά μου βγαίνει αυθόρμητα αυτό το "γιατί ρε γαμώτο;;;").
          Και καταλήγουμε στους At the Gates. Πως; Σύμφωνα με τον Peter (ναι είμαστε κολλητοί), τα αδέρφια θέλουν να εξαργυρώσουν ότι μπορούν με την προηγούμενη μπάντα τους. Με λίγα λόγια ξέρουν ότι το όνομα των At the Gates έχει αποκτήσει ένα σεβαστό status, μεγαλύτερο από τα 90'ς. Τα κύρια έσοδα για μια μπάντα πλέον είναι το tour και το merch. Money is the word. Δεν χρειάστηκε να τους κατηγορήσει κανείς για να φανεί ο λόγος ενός ακόμα reunion. Είχαν πει μόνοι τους: "ναι θα παίξουμε κάποια live μετρημένα αλλά μέχρι εκεί. Μην περιμένετε κάτι άλλο". Αν θυμάμαι καλά το  υποτιθέμενο τελευταίο live ever των Gates θα ήταν αυτό στην Αθήνα. Ακόμα περιοδεύουν. Οι πράξεις μιλάνε από μόνες τους. Στην τελική ποιος είμαι εγώ να τους κατηγορήσω. Καλά κάνουν. Θέλουν να βγάλουν λεφτά με την σέσουλα; Ας το κάνουν. Αλλά υπάρχει μια λεπτή γραμμή. Δεν μπορείς να βλέπεις ότι η μια σου αγελάδα παράγει περισσότερο γάλα από την άλλη και να την αρμέγεις συνέχεια.  Το εάν θα δούμε στο μέλλον και καινούργιο δίσκο από τους Gates δε θα μου προξενήσει καμία έκπληξη πάντως. Τον οποίο εννοείται ότι θα περιμένω σαν τρελός αλλά θα με ξενερώνει ότι θα είναι μόνο και μόνο ο λόγος για να βγούνε ένα ακόμα tour και να έχουν και καινούργια τραγούδια στο setlist.
         Από την άλλη πλευρά με τρώει η περιέργεια να δω τι θα είναι οι The house of Dolving που φτιάχνει τώρα ο μουσάτος. Αλλά κυρίως θα με πιάνει νοσταλγία κάθε φορά που θα ακούω το Unseen γιατί θα ξέρω ότι δεν θα ακούσω ποτέ το αριστούργημα που θα έρχονταν αλλά χάθηκε στον δρόμο με τις λίρες...