Halestorm Corrosion

       Who gives a fuck about a goddamn Grammy? Με αυτή την-straight to the point-δήλωση, οι Public Enemy το 1988 μας ανακοίνωσαν τα στοργικά τους αισθήματα για τον συγκεκριμένο θεσμό. Και δεν έχω καμία διάθεση να μην τους πιστέψω. Δεν πρόκειται να ψάξω για συνωμοσίες και marketing tricks τα οποία βασισμένα σε αυτή τους τη φράση θα ανεβάσουν κατακόρυφα τις πωλήσεις τους. Με αυτή τη λογική δεν θα κάνανε ποτέ συνεργασίες με ονόματα τύπου Anthrax για ευνόητους λόγους. Αν είσαι πραγματικά κλειστόμυαλος δεν θα κάνεις κάτι που θα θίξει το "τρου" fanbase σου.
       Και μιλώντας για φανατικούς, στα μουσικά μας λημέρια βρίσκεις τα καλύτερα παιδιά. Αυτούς που είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν to the death το το αγνό και ανόθευτο (κάτι σαν την βενζίνη) metal.
Αυτούς που αποφασίζουν εάν ο τάδε έχει τα μούτρα και το στυλ να κρατήσει κιθάρα στα χέρια του. Προφανώς και γω έχω πει άπειρες φορές ότι "ρε φίλε οι τάδε είναι φλώροι του κερατά, δεν μπορούν να ροκάρουν". Απλά η φιλοσοφία μου είναι λίγο διαφορετική από του metal mujahedin. Και κάπως έτσι πάμε στην βραδιά της 10ης Φεβρουαρίου. Βραδιά απονομής των βραβείων Grammy. Υποψήφιοι στην κατηγορία για Best Hard Rock/Metal Performance είναι οι Anthrax, Iron Maiden, Marilyn Manson, Megadeth, Lamb Of God και....Halestorm. Τους νικητές προφανώς τους βλέπετε στην φωτό από πάνω.
      Ας ξεκινήσουμε από τα τυπικά. Καταρχήν είναι OK το ότι μπορούμε να τους κατατάξουμε στην κατηγορία hard rock και metal. Μπορεί η μουσική τους να είναι εύπεπτη σαν milkshake (?) και εμπορική όσο δεν πάει αλλά αυτό που ακούω δεν μπορώ να το περιγράψω διαφορετικά. Σύγχρονη rock ποζεριά; Κάπως έτσι. Ναι ναι ξέρω, οι άλλοι είναι πιο σκληροί. So what? Δεύτερον: Προφανώς και δεν είναι η αγαπημένη μου μπάντα  από τις από πάνω. Εννοείται πως θα ήθελα να έβλεπα τον Chris-the goat-Adler να παραλαμβάνει ένα τέτοιο βραβείο έστω και αν υιοθετούν την άποψη των Public Enemy πάνω στο συγκεκριμένο θεσμό. Τρίτον και σημαντικότερο είναι το πως αντιλαμβάνεσαι τα Grammy. Ανέκαθεν είχα την (σωστή θέλω να πιστεύω) εντύπωση ότι πρόκειται για βραβεία που απονέμονται σε selling bands (ή brands). Ενώ για παράδειγμα οι Converge βγάλανε δισκάρα φέτος, είμαι διατεθειμένος να βάλω στοίχημα την μισή μου δισκοθήκη ότι δεν θα τους βλέπαμε (ή δούμε) ποτέ υποψήφιους.
       Βλέποντας την είδηση να φιγουράρει παντού, τα σχόλια των αναγνωστών ήταν πραγματικά απολαυστικά. Το αγαπημένο μου ήταν αυτό που έλεγε ότι αυτή η βράβευση ήταν χειρότερη και από εκείνη των Jethro Tull την χρονιά που "κλέψανε" το βραβείο από τους Metallica. Fucking epic. Επειδή δεν έχει νόημα να το κουράζουμε και να το αναλύουμε άλλο, τα Grammy δεν τα θεωρώ τόσο σοβαρά κυρίως γιατί δεν βραβεύουν την ποιότητα. Αυτό το ξέρουν και οι πέτρες. Βέβαια όταν μια μπάντα έχει κερδίσει έστω και ένα, είναι ένα τρόπαιο το οποίο το πιπιλάει είτε αυτή είτε οι οπαδοί τους. Και γιατί όχι θα μου πεις. Οπότε δεν θα κάτσω να σκάσω επειδή η Lizzy και η παρέα της το σηκώσανε. Άσε που εδώ βλέπω και μια ευκαρία. Μιλάμε για μια μπάντα gateway. Προς τους αλλόθρησκους. Ξέρεις ποιους εννοώ. Αυτούς που είπαν "ας ακούσω Guns N Roses επειδή ο Axl είναι γκόμενος και επειδή σε εκείνο το τραγούδι έχουν ωραία μελωδία" ή επειδή τους γλύκαναν οι μελωδικές φωνητικές γραμμές του Corey στα 00's. Δεν είναι κακό. Ας είναι αφελής η πρώτη επαφή. Στην πορεία όμως ποτέ δεν ξέρεις. Και σε 10 χρόνια να δεις αυτόν που ψήθηκε να ακούσει κάτι σκληρό επειδή η Lizzy είναι ωραία γκόμενα, να τους κράζει επειδή δεν έχουν ούτε μια δίκαση. Αυτά είναι τα ωραία. Time will tell...
     

Masterpiece Οf Μind

Είμαστε μεγάλοι μαζοχιστές. Αυτό τουλάχιστον φαίνεται κάθε φορά που ετοιμαζόμαστε να δημιουργήσουμε τις πολυπόθητες λίστες μας. Ναι, αυτές τις ρημάδες που μας κάνουν να τρίβουμε τα χέρια μας και μετά από λίγο να ιδρώνουμε σαν να είναι Ιούλιος μέσα σε γεμάτο λεωφορείο.
Ηδονιζόμαστε και πονάμε ταυτόχρονα σαν διεστραμμένοι μουσικολάγνοι. Γι αυτό και άλλωστε μας άγγιξε το High Fidelity. Κατά βάθος θέλουμε να γίνουμε Cusack. Για να έχουμε στο τσεπάκι μας τα Top 5 και να μην ζοριζόμαστε καθόλου. Ωραία θα ήταν.
Τα μεγαλύτερα τα τρώμε όταν πρόκειται να βγάλουμε για παράδειγμα το Τop 10 των αγαπημένων μας δίσκων ever. Μιλάμε για ζόρια δυσκοιλιότητας.
Και εκεί ακριβώς θέλω να καταλήξω. Γιατί βάζουμε μέσα το τάδε και στις καθυστερήσεις αφήνουμε το άλλο έξω. Γιατί ενώ το ένα δεν θεωρείται κλασσικό το συμπεριλαμβάνουμε, ενώ το άλλο που είναι κάτι σαν το Ιερό Δισκοπότηρο στον Ιντιάνα Τζόουνς το παρατάμε. Εύκολη η απάντηση. Γιατί συναισθηματικά προφανώς είμαστε δεμένοι με το πρώτο (ίσως επειδή το αγοράσαμε στα 15 και το ακούγαμε 30 φορές την ημέρα), ενώ το δεύτερο όχι και τόσο (το ανακαλύψαμε πιο μετά, είπαμε ok-respect αλλά μέχρι εκεί). Στην τελική τι μετράει; Ο δίσκος που θα θεωρήσεις αριστούργημα, που θα πάρει στα 10 τον βαθμό του 11, να έχει μέσα τραγουδάρες. Εάν για παράδειγμα έχει μέσα 10 τραγούδια, θα πρέπει και τα 10 να είναι ύμνοι. Εάν τα 7 από τα 10 είναι θεικά αλλά τα άλλα 3 κινούνται στην μετριότητα, τότε δεν του αρμόζει ένας βαθμός τύπου 7 με 8; Με εντελώς μπακαλίστικη φιλοσοφία το από πάνω σαν σκέψη  μπορούμε να πούμε ότι στέκει.
      Κάπου εδώ παίρνω για παράδειγμα το Number of the beast. Δεν θα μπω καν στον κόπο να ξαναπώ τα κλισέ που του αρμόζουν. Ξέρουμε όλοι πάνω κάτω για άλμπουμ μιλάμε. Χρησιμοποιώντας την από πάνω νοοτροπία, καταλήγω στο ότι εδώ για παράδειγμα το Invaders και το Gangland υστερούν σε σχέση με τα άλλα. Λογικά αν ρωτήσεις 10 άτομα τα 8 θα συμφωνήσουν. Τα άλλα 2 θα είναι ο φίλος μου ο Μανώλης και κάποιος κολλημένος Maidenάς φίλος του. Ωραία, οπότε θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το Beast δεν είναι masterpiece; Δεν παίρνει 10; Όχι βέβαια. Για κανένα λόγο. Οπότε τι γίνεται; Εάν ακυρώσουμε τον συγκεκριμένο τρόπο σκέψης, πως μπορούμε να πούμε ότι το τάδε είναι αριστούργημα κλασσικό; Eάν δηλαδή ο εν λόγω δίσκος είχε μέσα το Hallowed, το ομώνυμο και το Run to the hills με τα 5 υπόλοιπα να είναι μέτρια, θα ήταν κλασσικός δίσκος ή όχι; Και για να καταστρέψουμε εντελώς τον εγκέφαλο μας πάιρνουμε την λογική του Back in Black. Και τα 10 τραγουδάρες από εδώ μέχρι την Αυστραλία. Δεν νομίζω να διαφωνούμε. Ok. Εδώ όμως εάν ρωτήσεις 100 άτομα πιο τραγούδι προτιμούν να ακούσουν για νιοστή φορά, το πιο πιθανό είναι να μοιραστεί η πλειοψηφία στα Hells Bells,Back in Black και το Shake a Leg να πάρει 4-5 ψήφους.  Εδώ όμως μπάινει το θέμα ότι δεν υστερούν σε σχέση με τα άλλα, απλά το θέμα είναι το πιο είναι προσωπικά το πιο αγαπημένο. Και καλώς ή κακώς μεγαλύτερη πέραση έχουν τα singles.
      Όποτε πως θεωρούμε τον τάδε δίσκο αριστούργημα; Με ποια κριτήρια; Προσωπικά το βλέπω καθαρά συναισθηματικά και αγαπησιάρικα. Για παράδειγμα: Πιο αγαπημένος δίσκος είναι το Youngblood από το In Rock. Πολύ απλά γιατί ο 20χρονος σήμερα να έχει δεθεί και να του λένε πιο πολλά οι Audrey Horne από τους Purple. Δεν είναι κακό. Με τον καιρό θα μάθει όταν πάει πιο πίσω στον χρόνο θα δει από που πήρανε τις επιρροές τους οι ήρωες του. Δεν μου αρέσουν οι Slayer, προτιμώ Machine Head. Ok, κανένα πρόβλημα. Όσο και να φαίνονται κάπως οι δηλώσεις οι οποίες αφορίζουν ένα ιερό τέρας, είναι καιρός να τις συνηθίσουμε. Και στην τελική προτιμώ το Powerslave από το Beast. Και το Rime of the Ancient Mariner να είχε μέσα μόνο, πάλι αυτό θα διάλεγα. Τι να κάνουμε, άνθρωποι είμαστε και αγαπάμε.

A Bustle In Your Native Hedgerow

     Έχεις στο νου σου αυτούς τους τύπους που τα καλοκαίρια μαζεύονται σε όποια παραλία βρουν, ανάβουν μια φωτιά να σιγοκαίει και τραγουδάνε με συνοδεία ακουστικής κιθάρας, ντόπια "ροκ" και "έντεχνα" άσματα; Ναι, ξέρεις πολύ καλά για ποιους λέω. Ελεύθεροι είναι να κάνουν ότι θέλουν οι άνθρωποι. Και να διασκεδάσουν και να ερωτευτούν και να πουν για τον πόνο τους πάνω σε στίχους που φωνάζουν ότι η μοίρα με έχει φτύσει στα μούτρα και ότι άλλο γουστάρουν. Αλλά εμένα μου σπάνε τα νεύρα. Έτσι απλά και δημοκρατικά. Σημείωση: δεν έχω πρόβλημα με τα άτομα, αλλά με τα τραγούδια που ακούν τα κακόμοιρα τα αυτιά μου. Εντελώς υποκειμενικά λοιπόν δηλώνω ότι την ελληνική γλώσσα σε "ροκ" τραγούδια δεν την παλεύω ιδιαίτερα. Ένα 2, άντε 3 τοις εκατό με συγκινεί και όντως έχει βρει την σωστή συνταγή, αλλά όλα τα υπόλοιπα με αφήνουν παγερά αδιάφορο.
     Και σκέφτομαι: γιατί δεν την "παλεύω" την ελληνική και μπορώ να ακούω με τις ώρες τραγούδια στην αγγλική; Μου φαίνεται πιο εξωτική; Με αυτή τη λογική θα έπρεπε να ακούω grunge από την Σιγκαπούρη και να χοροπηδάω από τη χαρά μου. Σίγουρα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι ότι δεν είμαι και ο μόνος. Δηλαδή είναι παγκοσμίως αποδεκτό πως όλοι μπορούν να ακούσουν πιο  εύκολα κάτι στα αγγλικά παρά στα γερμανικά π.χ. Κάθομαι και σκέφτομαι επίσης (ναι πάντα καθιστός είμαι όταν στροφάρω) ότι όπως σνομπάρω εγώ την μητρική μου γλώσσα, έτσι θα σνομπάρει και κάποιος Σουηδός την δικιά του. Όλα καλά τότε. Δεν είμαι προβληματικός. Παίζει παντού αυτό το θέμα. Θέλω αγγλικά, δεν θέλω ελληνικά. Cool? Cool λέω εγώ.
     Όταν ήμουν 15-16 θυμάμαι ότι είχα αγοράσει από το περίπτερο ένα metal περιοδικό αγνώστου προελέυσεως και είχε μέσα δώρο 5-6 CD. Μιλάμε για τον απόλυτο εφηβικό παράδεισο. Σκέφτεσαι ότι κάπου μέσα σε αυτά τα άγνωστα ονόματα θα πετύχεις τρελές μπαντάρες και θα ακούσεις γαμώ τους δίσκους. Μπα. Μάλλον το αντίθετο. Ιδιαίτερη εντύπωση μου είχε κάνει ένα γαλλικό συγκρότημα το οποίο δεν θυμάμαι πως λέγεται, οι οποίοι πέρα από το ότι παίζανε απαράδεκτα, τραγουδούσαν και στην μητρική τους γλώσσα. Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι. Metal στα γαλλικά; Με δουλεύετε ρε;
       Ε τότε γιατί όταν έσκασε μύτη αυτό το '10, μαζεύαμε τα μυαλά μας από τον τοίχο και τα περιττώματα μας από το χαλί;

    Διάολε, αν μου έλεγες το 2009 ότι την επόμενη χρονιά θα είχα κολλήσει με ένα συγκρότημα που παίζει σαν blackmetal Motorhead (αποτυχία περιγραφή αλλά άμα είσαι μάγκας βρες εσύ μια σωστή), αρχές του 13 να περιμένω σαν τρελός τον καινούργιο δίσκο τους και σαν κερασάκι στην τούρτα το γεγονός ότι τραγουδάνε στα νορβηγικά, θα είχα κλειστεί στο Δαφνί μόνος μου. Από εκείνη τη ρημάδα  μέρα ότι σιγοτραγουδάω Kvelertak επειδή προφανώς δεν ξέρω νορβηγικά, φτιάχνω τα δικά μου ρεφρέν τύπου: Ουλι βερ σακε ντε μοσε ντε σνακε εεεεεεεεεε. Κάπως έτσι. Και αφού καταφέρνω να γουστάρω αυτή την γλώσσα και συνεχίζω να μην παλεύω ελληνικά έρχεται και αυτό και με αποτελειώνει:

   Τι έγινε ρε μάγκες; Πως γίνεται ξαφνικά να το ευχαριστιέμαι αυτό όσο ευχαριστιέμαι τους Kvelertak; Τι άλλαξε ξαφνικά; Ακόμα δεν έχω καταλήξει κάπου. Ίσως στο ότι δεν έχει νόημα το σε τι γλώσσα τραγουδάς όσο το πως την χρησιμοποιείς και πως λειτουργεί σαν ερέθισμα στον εγκέφαλο σου. Μάλλον εκεί είναι η διαχωριστική γραμμή. Και μετά αποφασίζεις εάν θεωρείς τον Δημήτρη Κατή και τους Εξόριστους γραφικούς ή cult.

Horne's Up!

Κάθομαι σαν κοράκι που ψάχνει τη λεία του  πάνω από το πληκτρολόγιο εδώ και ώρα, για να αρχίσω αυτό το κείμενο με όσο το δυνατόν λιγότερα κλισέ. Και μα τον Βούδα, είναι πολύ δύσκολο. Το να αποθεώσεις ένα συγκρότημα ή ένα δίσκο είναι πανεύκολο. Το να το/τους θάψεις επίσης είναι piece of cake. Αυτό που αισθάνεσαι όμως ακούγοντας το/τους δεν γίνεται να αποτυπωθεί με επιτυχία σε λέξεις. Προφανώς μέχρι να τελειώσει το 2013 θα ακούμε παρέα άπειρα σχόλια για το Youngblood, τον καινούργιο δίσκο των Audrey Horne. Δεν χρειάζεται ένας ακόμα φαφλατάς σαν κι εμένα να πείσει τον κόσμο ότι πρόκειται για δισκάρα από εδώ μέχρι τη Νορβηγία. Όλος αυτός ο ντόρος είναι απολύτως αναμενόμενος και προβλεπόμενος. Γιατί;
1) Οι τύποι γενικά το "έχουν". Ξέρουν να γράφουν πραγματικά ΚΑΛΗ μουσική. So simple.
2) Έχουν ένα πραγματικά εξαιρετικό τραγουδιστή ο οποίος με την ιδιαίτερη φωνή του (και τα tattoos του), ξέρει τόσο σοφά να τοποθετεί τις μελωδίες των φωνητικών του χορδών άψογα πάνω στα τραγούδια, έτσι ώστε να αποτυπωθούν αμέσως στο μυαλό και κυρίως στην καρδιά του ακροατή.
3) Αυτό που παίζουν πατάει με το ένα πόδι στο παρελθόν και με το άλλο στο παρόν. Στο Youngblood συγκεκριμένα χρησιμοποιούν υλικά του τότε και αυτά ακούγονται τόσο σημερινά σαν να ανοίγεις το ραδιόφωνο σου τώρα.
4) Παρέδωσαν στην ανθρωπότητα ένα αριστούργημα το 2010. Τον ομώνυμο δίσκο τους.
       Και εδώ είναι το σημείο που θέλω να μείνω. Δεν πρέπει να είμαστε πάρα πολλοί αυτοί που έχουν αποκτήσει μια σχέση λατρείας με αυτό το δημιούργημα. Εδώ και 2 χρόνια, βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως δεν έχω ακούσει κάτι άλλο περισσότερες φορές. Αυτό το ρημάδι ακουμπάει ένα σημείο καμπής πάνω στην μουσική σου πορεία σαν ακροατής. Από την στιγμή που το άγγιγμα του σε κάνει να ανατριχιάσεις, δεν θα ξεκολλήσεις. Είναι τόσο συναισθηματικό που περικλείει απίστευτη ενέργεια μέσα του. Συνθέσεις, τραγούδια από αυτά που θα σε συντροφεύουν για μια ζωή. Αν νομίζεις ότι τα παραλέω και έχεις ακούσει τον δίσκο, μην ανησυχείς. Απλά δεν το ένιωσες. Δεν είναι κακό. Εξάλλου ποιος είπε ότι είναι υποχρεωτικό να μας αρέσει κάτι που γουστάρει ο άλλος. Αλλά διάολε δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν, ακούγοντας ΑΥΤΟ το δίσκο, δεν γίνεται να μείνεις ασυγκίνητος.
      Όσο μελό και να ακούγομαι, δεν διαβάζετε κάποιο βιβλίο του στυλ "Η Δύναμη Είναι Μέσα Σου".
Θυμάμαι την πρώτη φορά που το άκουσα και ήθελα αμέσως να βγω στο δρόμο και να ουρλιάζω το ρεφρέν του Charon με ασύρματα ηχεία κολλημένα πάνω μου για να ακούσουν όλοι πόσο ΤΕΛΕΙΟ είναι. Το Down Like Suicide να με στοιχειώνει όταν είχα τις μαύρες μου (και στις άσπρες) μουρμουρίζοντας τις στιχάρες του. Το Sail Away να είναι ο ορισμός της σοβαρής μπαλάντας με ουσία, ενώ το Bridges And Anchors να είναι ένα από τα καλύτερα ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ όλων των εποχών. Ω ναι, δεν κάνω πλάκα. Στο 3:30 που μπαίνει το solo, επικοινωνείς με τον Θεό. Και αν συνεχίσω δεν θα τελειώσω ποτέ. μιας και όλες οι συνθέσεις είναι διαμάντια.
      Κάποιοι θα καταλάβουν το παραλήρημα μου, κάποιοι όχι. Απλά πριν παρασυρθείς από τον (δικαιολογημένο) χαμό που γίνεται και θα συνεχίσει να γίνεται με το Youngblood, κάνε μια χάρη στον εαυτό σου και άκου τούτο εδώ. Μετά εδώ θα είμαστε να παραμιλάμε παρέα.

                                                   

Everything Else Matters

Μεταξύ μας είμαστε και δεν χρειάζεται να ντρεπόμαστε. Εξάλλου οι μέρες της αστείρευτης στενομυαλιάς έχουν περάσει και ανήκουν στο σκονισμένο παρελθόν (λέμε τώρα). Όσο και να γουστάρουμε να ακούμε κιθάρες που τρυπάνε τα αυτιά μας σαν μετροπόντικες, όσο πορωνόμαστε να γκαρίζουμε σαν βραχνιασμένοι φάλτσοι γάιδαροι μαζί με κάφρους ή υψίφωνους frontmen έρχεται μια στιγμή που χρειάζεσαι διακοπές. Αυτές μπορεί να διαρκέσουν  1 ώρα, μπορεί και ένα μήνα. Ποτέ δεν ξέρεις. Έτσι κι αλλιώς (πιστεύω όλοι) έχουμε περάσει περιόδους "μουσικής απαλεψιάς". Είτε δεν κυκλοφορεί κάτι καλό, είτε κυκλοφορούν σούπερ δίσκοι μαζεμένοι (να σαι καλά ρε 12), είτε πολύ απλά δεν μπορώ άλλη δίκαση βρε αδερφέ. Έχει πήξει το κεφάλι μου. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Σε εκείνο το κρίσιμο σημείο στρέφεσαι σε "άλλες" μουσικές. Βασικά βλακείες λέω. Στρέφεσαι στην ίδια γαμάτη μουσική απλά αυτή ονομάζεται διαφορετικά. Pop, soul, funk, country, jazz.  Άμα το μυαλουδάκι σου έχει παράθυρο και το ανοίγεις που και που για να μπει φρέσκος αέρας μπορεί να κολλήσεις άσχημα με κάτι που δεν το περιμένεις. Ok, δεν νομίζω να μπω ποτέ στο tripάκι να παθιάζομαι με Παντελίδη αλλά you got the point. Εντελώς τυχαία διάλεξα μερικά ακούσματα που γουστάρω (άλλα έχουν μια μικρή επαφή με τον ήχο μας, άλλα είναι εντελώς ξεκάρφωτα) και δεν είναι του "κύκλου" μας. Οι εποχές των guilty pleasures τελείωσαν. Πάρτο χαμπάρι.



Janelle Monae

Την έμαθα όταν εμφανίστηκε στην κυριολεξία από το πουθενά το 2010 και με την πρώτη ακρόαση κόλλησα μαζί της σαν μαρμελάδα. Η συμπαθέστατη Janelle "το έχει". Μόλις ακούσεις την μίξη ιδιωμάτων που επιχειρεί στα τραγούδια της θα το καταλάβεις. Από ξεκάθαρη pop μέχρι σφήνες από ωραίες κιθάρες και μια soul ατμόσφαιρα να τα καλύπτει όλα, έχει αυτά τα τραγούδια που έχουν στόχο να γίνουν hits. Και το καταφέρνουν από τα αποδυτήρια. Φωνή από αυτές που βρίσκεις σπάνια και αυτή η αίσθηση του θέλω να σηκωθώ και να χορέψω αλλά δεν ξέρω πως γιατί δεν το έχω θα "παίξει" σίγουρα. Όταν το mainstream σου προσφέρει και καλά RnB και υποτιθέμενη hipster κουλτούρα, εσύ προτίμησε το real thing. Όταν βγάλει καινούργιο δίσκο, θα το φωνάξω στους δρόμους.
Recommented Realease: The ArchAndroid (Suites II & III)

                                                             


Jamey Johnson

Φαντάζομαι όταν ακούς τον όρο country σου έρχονται στο μυαλό κάτι τύποι από το Texas, ντυμένοι με καουμπόικες στολές οι οποίοι χορεύουν πάνω σε πανυγηρτζίδικους ρυθμούς. Χμ, και να και όχι. Ο Johnson δεν ανήκει σε αυτή τη κατηγορία πάντως. Και επειδή γουστάρουμε άπειρα την μουσική κληρονομιά που προέρχεται από τις νότιες πολιτείες των Η.Π.Α., αυτός εδώ ο τύπος είναι ένα καλό παράδειγμα σοβαρής και προσεγμένης country μουσικής. Στην ουσία μιλάμε για guitar driven τραγούδια και αυτό ίσως είναι το κλειδί για να μπορέσει να τον ακούσει πιο εύκολα ένας rock n roller.
Πλέον θεωρείται από τα μεγαλύτερα ονόματα του είδους και έχει συνεργαστεί με την αφρόκρεμα της σκηνής. Με μια πραγματικά ειλικρινή και ζεστή φωνή μας τραγουδάει για (βάζω το χέρι μου στη φωτιά) πραγματικές εμπειρίες βγαλμένες από τη ζωή του. Επίσης περιμένουμε καινούργιο δίσκο.
Recommented Realease: The Guitar Song 

                                                      




My Morning Jacket

Πριν 2 χρόνια και ενώ χάζευα κλασσικά στο Ίντερνετ, πετυχαίνω ένα τραγούδι που λέγεται Holding On To Black Metal. Ε, δεν ήθελα και πολύ, με ιντρίγκαρε ο τίτλος και έβαλα να το ακούσω. Αυτό που βγήκε από τα ηχεία είναι το τελευταίο πράγμα που θα περίμενα να ακούσω. Δεν τα πηγαίνω και πολύ καλά στο να περιγράφω τι ακριβώς παίζει μια μπάντα, αλλά τούτους εδώ τους περιγράφουν σαν ψυχεδελικό rock. Εμένα μου ακούγονται σαν να έχεις πάρει τους Dredg, τους έχεις ταίσει LSD, φτιάχνουν τραγούδια για κατάληψη των charts και κάπου στο βάθος μπορείς να τους φανταστείς με λίγο περισσότερο distortion να ανήκουν το τμήμα του occult rock. Περίεργα κόλπα. Τους έχω πετύχει να εμφανίζονται σε επεισόδιο καραmainstream αμερικάνικης τηλεοπτικής σειράς αλλά να παραμένουν καλλιτέχνες. Βγάλτε μόνοι σας τα δικά σας συμπεράσματα.
Recommented Realease: Circuital

                                               



Th' Legendary Shack Shakers 

Μιας και μιλήσαμε για Νότο λίγο πιο πάνω εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ιδιαίτερη περίπτωση. Οι Shakers είναι περίπτωση love/hate. Ξεκάθαρα. Είτε θα τους βρεις αποκρουστικούς (κακό του κεφαλιού σου), είτε θα ορκιστείς αιώνιος fan τους το πρώτο δευτερόλεπτο που θα εκτεθείς σε αυτό που κάνουν. Μόλις γίνεις και εσύ ένας από εμάς, η δίψα σου για διεστραμμένο χορό πάνω σε αυτό το παρανοικό μουσικό χαλί που δημιουργούν, θα σε κυριέψει. Φαντάσου ότι είναι βράδυ κάπου στην Λουισιάνα και δίπλα σε ένα έρημο highway, έχει στηθεί γύρω από μια φωτιά ένα ξέφρενο party καλεσμένους punkηδες, southern rockers, τύπους που γουστάρουν rockabilly και κάνα δυο goth lovers. Όλοι πίνουν άπειρο αλκοόλ και ορκίζονται ότι περνάνε τέλεια ενώ χορεύουν σαν δαιμονισμένοι τριγύρω από τις φλόγες. Εσύ θα πας ή όχι;
Recommented Realease: Swampblood

                                                         



The Lonely Island

Αν μιλήσω κι άλλο γι αυτούς θα δημιουργηθεί μια καινούργια κατηγορία πάνω από τον χαρακτηρισμό γραφικός για να με περιγράψει. Όσοι δεν ξέρουν θα μάθουν μόλις κάνουν κλικ στο βίντεο από κάτω. Οι υπόλοιποι ας καούμε ακόμα μια φορά...
Recommented Realease: Everything

Live Apathy In Fast Forward

Μην πάρετε τον τίτλο του κειμένου στραβά. Απλά ταίριαζε σαν λογοπαίγνιο και το πέταξα φαρδιά πλατιά. Το μόνο που δεν ζήσαμε χθες το βράδυ ήταν απάθεια αλλά θα φτάσουμε και σε αυτό στη συνέχεια. Το να γράφω live reviews δεν είναι και το καλύτερο μου, άσε που πιστεύω ότι το να κάθεσαι και να αριθμείς σαν το ληξιαρχείο ότι οι τάδε παίξανε 35,6 λεπτά και στο 4,5 κάνανε ένα τρομερό λάθος στο break είναι πιο βαρετό και από το να βλέπεις την Βέφα να δίνει συνταγές για κουλουράκια στη TV. Απλά η χθεσινή περίπτωση είναι λίγο ξεχωριστή. Αλλά όπως είπα και πιο πριν, θα φτάσουμε και σε αυτό.
      Αρκετές φορές παραδέχομαι ότι πέφτω στην παγίδα να ασχοληθώ με το μεγαλύτερο ελληνικό σπορ. Ότι πίσω από τα πάντα κρύβεται μια συνωμοσία. Κάλλιστα θα μπορούσε οποιοσδήποτε να φτιάξει ένα σενάριο σχετικά με την φασαρία που γίνεται γύρω από το όνομα των Tardive τελευταία. Σημείωση: οποιοσδήποτε δεν έχει ανοιχτά τα αυτιά του και δεν μπορεί να ξεχωρίσει κάτι πραγματικά προσεγμένο, έστω και αν δεν είναι του γούστου του. Όσοι λοιπόν είναι champions στο συγκεκριμένο άθλημα ας συνεχίσουν. Μας δίνουν τουλάχιστον τροφή για χαβαλετζίδικη κουβέντα.
     Πάμε τώρα στα σημαντικά. Το An θα είχε κόσμο. Αυτό δεν χρειάζονταν πρόβλεψη. Και όταν ξεκίνησε το party με τους All Vows Collapse και την μασκότ-κάνω και stage diving- καμηλοπάρδαλη, τους έβλεπες όλους χαμογελαστούς. Hardcore, beatdowns, breakdowns και πάμε. Εγγυημένα ένα διασκεδαστικό μισάωρο. Όπως μου είπε και ένας φίλος -"φαίνεται ότι γουστάρουν και είναι όλοι τους happy". Οι Vows είναι από αυτές τις μπάντες που στη συγκεκριμένη περίπτωση λειτουργούν σαν όμορφο ορεκτικό για να πάρεις την μπύρα σου και να απολαύσεις ή άμα γουστάρεις να κοπανηθείς στο pit. Αυτά για τους πιο νέους βέβαια, όχι εμάς τους μπαρμπάδες των 26. Τους Still Falling που βγήκαν στη συνέχεια τους ξέρω προσωπικά (περιμένω το λάδωμα μου στο γνωστό μέρος) και ήξερα ότι ανυπομονούσαν για αυτό το live. Γαμημένη τεχνολογία μας τα χάλασες. Ενώ εκτελεστικά έχουν δέσει και κοπανάνε αλύπητα, τα κενά ανάμεσα στα τραγούδια και οι λεγόμενες τεχνικές γκαντεμιές στέρησαν λίγο από την πόρωση. Δεν πειράζει, αφού παίζουν το Art Of Dying και τα δικά τους τραγούδια σφιχτά σαν την οικονομική πολιτική  της Ελλάδας, δεν μασάμε. Τους Yellow Devil Sauce τους γουστάρω αλλά δεν τους είχα δει ποτέ live. Από το πρώτο λεπτό με κερδίσανε χαλαρά γιατί έχουν αυτή τη μαγκιά του καλού songwriting που μπορούν και περνάνε στο κοινό. Ιδιαίτερη μνεία  πρέπει να γίνει στον- οι ZZTop των 00's μπήκαν στο σώμα του Chris Novoselic- μπασίστα τους.
       Για τους Tardive δεν θέλω να ξαναλέω τα ίδια και τα ίδια. Θα μπορούσα να πω ωμά ότι τα σπάσανε, γαμήσανε και άλλα τέτοια χαριτωμένα και να τελειώνουμε εδώ. Αλλά θέλω να σταθώ αλλού. Γιατί έχω την εντύπωση ότι βλέπουμε πρώτη φορά από ελληνική μπάντα την παρουσίαση ενός ολοκληρωμένου οπτικοακουστικού concept; Εγώ πάντως έτσι το βλέπω. Με το που ξεκίνησε να παίζει το intro για παράδειγμα, εγώ ένιωσα την ατμόσφαιρα να στάζει από το ταβάνι. Εκτελεστικά όταν τους ακούς live, σε κάνουν να αισθάνεσαι γατάκι (copyright Dr.). Και έτσι είναι. Δεν είναι μόνο το ότι ακούσαμε καινούργια και παλιά τραγούδια λες και είχαμε βάλει το CD στο σαλόνι μας. Είναι αυτή η διαολεμένη μαγκιά που έχουν στο να σε κάνουν να πορώνεσαι και να "μπαίνεις" μέσα στα τραγούδια τους παρότι αυτά απαιτούν πολλά από τον ακροατή. Είναι μάλλον αυτή η ατμόσφαιρα που είπα πιο πάνω. Όπως και να χει μας κάνουν και καμαρώνουμε. Αν μπήκε έτσι καλά το 13, θα μας φύγει ο κυνισμός που έχουμε. Κάτι μου λέει ότι όλα θα πάνε καλά...

2012-Top 20-A Dramatic List Of Events

To 2012 μας έβγαλε την πίστη. Ήταν μια εμετική χρονιά από όποια πλευρά και να το πάρεις. Κυριολεκτικά μας έφτασε στα όρια μας. Κυρίως από θέμα trolling. Η ψυχολογία δηλαδή χτύπησε πάτο. Πάμε από το κακό στο χειρότερο, το τέλος έρχεται και άλλες άπειρες χαριτωμένες εκφράσεις θα μου λείψουν. Αναστάτωση είχαμε και στον μουσικό τομέα καθώς και η κουτσή Μαρία φέτος θυμήθηκε να βγάλει πολύ καλό δίσκο. Δεν μου κακοφαίνεται αλλά κατά μια έννοια μας ταλαιπώρησε αφάνταστα αυτό το γεγονός. Αλλά από την άλλη δεν μας παίρνει να γκρινιάζουμε. Όσο αγχωτικό και ψυχοπλακωτικό ήταν το 12 σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, άλλο τόσο πολύτιμο εργαλείο για την "απαλεψιά" ήταν οι κυκλοφορίες του. Το πιο θετικό είναι η ποικιλία τους. Που βρισκόμαστε δηλαδή: Οk, το metalcore έχει αποχωρήσει διακριτικά εδώ και καιρό, το traditional-occult-back to the roots bloody roots ατόφιο παρθένο heavy metal  είναι το new (πες το και old) kid in town, stonerιές υπήρξαν και φέτος αλλά λίγο μεταλλαγμένες, οι παλιοί κάνανε δυνατά comeback, καινούργια ονόματα σκάσανε μύτη και μας κολλήσανε τα μυαλά ενώ αυτό το djent συνεχίζει ακάθεκτο την επέκταση του.

Στα γρήγορα και για να μην αδικήσουμε κανέναν ας δούμε τι μένει έξω από την λιστάρα μου.

Οι Arc Of Ascent, Sword, High On Fire, Hot Water Music, Horseback, Orange Goblin, Stone Sour, Sylosis βγάλανε πολύ ωραία δισκάκια που σίγουρα θα τα ξανακούσω στο μέλλον. Από τους Down περίμενα κάτι καλύτερο γιατί ενώ άκουγα το EP τους με έπιασε μια πλήξη. Μιλώντας για EP, το Tesseract ήταν εκπληκτικό στο ύφος που κινείται ενώ δεν κατάφερα να ακούσω όσο θα ήθελα το Year  Of The Goat και κάτι μου λέει ότι θα ήταν μέσα στην τελική κατάταξη. Παρόμοια περίπου περίπτωση ήταν και το άλμπουμ των Royal Thunder το οποίο ακόμα και τώρα που το ακούω το απολαμβάνω. Ο Tankian έβγαλε ωραίο δισκάκι με ωραία τραγούδια αλλά και με μερικά fillers. Οι Soundgarden πήραν το ενδιαφέρον που είχα για τη νέα τους δουλειά και το πέταξαν στον κάδο ανακύκλωσης με συνοπτικές διαδικασίες ενώ όσο είχα πωρωθεί με τα Fear Factory και Testament στην αρχή, στην πορεία ο ενθουσιασμός ξεφούσκωσε. Ωραίοι δίσκοι αλλά δεν έκοψα φλέβες. Το Skynyrd θα το κότσαρα no 1 σαν κλασσικός χουλιγκάνος αλλά ας έχουμε λίγο μέτρο. Δυνατή κυκλοφορία πάντως όπως και αυτή των ZZ Top. O Loomis παίζει τους παπάδες του ως συνήθως αλλά με τα instrumental έχω ένα θεματάκι και μπορεί να κοιμηθώ πάνω στο 3ο σόλο. Το ίδιο ακριβώς παίζει και με τον Vai. Από το Βορρά οι κύριοι Enslaved και Ihsahn κρατάνε την ποιότητα στα ύψη όπως και οι γείτονες τους Ιn Mourning, Οι Kiss κολλάνε μια χαρά τα τελευταία ένσημα, το Katatonia ήταν ωραίο αλλά θα προτιμήσω τα προηγούμενα τους ενώ οι Killing Joke και Paradise Lost δεν μπήκαν μέσα στο τσακ. Το ίδιο συνέβη και με το Prong ενώ δεν πρόλαβα να ακούσω όπως θα ήθελα το Neurosis και το Pig Destroyer. Και τα δύο πάντως είναι σωστή επένδυση. Επίσης αυτό για το οποίο κοπανάω το κεφάλι μου στον τοίχο που δεν άκουσα κανονικά ούτε μια φορά  είναι το Rush. Ντροπή μου. Το The Cult ροκάρει με όλη τη σημασία της λέξης, οι Ulver δημιούργησαν τον καλύτερο δίσκο διασκευών τα τελευταία χρόνια ενώ αξίζει μπράβο σε Klone και Overkill. Kamelot και Kreator με την πρώτη αυτιά μου είπαν τα αναμενόμενα. Το Coheed το παλεύω λίγο, ο Townsend και οι Every Time I Die είναι λόρδοι σε αυτό που κάνουν ενώ τέλος τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά της χρονιάς για μια χούφτα ανθρώπων είναι τα καινούργια Melvins και Dinosaur Jr.

20. Periphery- Periphery II:This Time Is Personal

Όσο περνάει ο καιρός τείνω να βγάλω τον όρο djent από το λεξιλόγιο που χρησιμοποιώ σχετικά με τη μουσική. Θέλω να τον αντικαταστήσω με τον όρο progressive. Οπότε αν οι Periphery θεωρούνται από τα top ονόματα του djent (ουπς, να το πάλι), τότε στο Periphery II παίζουν και γαμώ τις progressivιές. Όχι εποχής 90s. Αν και ακούς βαθιά μέσα τους Theater σε κάθε κύτταρο τους, εδώ μιλάμε πλέον για 10s. Όλα ακούγονται τόσο εύπλαστα ώστε ένα brutal πολυρυθμικό σημείο να ακολουθείται από το ρεφρέν που θα σε κάνει να βγεις έξω και να το ουρλιάζεις στο δρόμο. Αυτή είναι και η μαγκιά των Periphery εδώ. Μας δίνουν έναν από εκείνους τους δίσκους που δεν σου χαρίζεται με την πρώτη. Πρέπει να τον πάρεις από το χέρι και να του ανοιχτείς για να σου ανοιχτεί και αυτός. Και μετά πολύ απλά δεν χωρίζετε ποτέ. Σε ζαχαρώνει με τα καθαρά φωνητικά του Sotelo, μετά σιγά σιγά μαθαίνεις όλα τα patterns και  χωρίς να το καταλάβεις έχεις παραδωθεί άνευ όρων. Όσοι τους θεωρούν φλώρους μπροστά σε άλλες djent ( ουπς pt.2) μπάντες, ας ακούσουν το ρεφρέν του Ji και αν δεν τους αρέσει έστω και ενδόμυχα, ας ακούνε από δω και πέρα μόνο Darkthrone.



19. The Mars Volta- Nocturniquet

Οι Mars Volta πρέπει να παίρνουν τα καλύτερα ναρκωτικά που κυκλοφορούν στην πιάτσα. Ή αλλιώς έχουν κλείσει ιδιωτική συμφωνία με κάποιο cartel του Μεξικού. Δεν εξηγείται αλλιώς. Στον προηγούμενο δίσκο τους για παράδειγμα παίρνανε μέρη από τους Pink Floyd και τους King Crimson, τα επεξεργάζονταν μέσα από τις χημείες τους και τα ξερνούσαν στα αυτιά μας. Και εμείς τα ακούγαμε με ευχαρίστηση. Φέτος αποφάσισαν να βάλουν στην μανιταρόσουπα τους και ηλεκτρονικά στοιχεία. Όχι, δεν αποφάσισαν να γίνουν Ramstein ή κάτι παρόμοιο. Απλά μικραίνουν τις διάρκειες, συνεχίζουν να παίζουν μέσα σε 4 λεπτά 60000 περίεργες νότες ΜΕ ΝΟΗΜΑ και μια στο τόσο  πετάνε samples (σαν χαλασμένες ραδιοφονικές συχνότητες) για να μας βάλουν μέσα σε μια φουτουριστική ατμόσφαιρα. Επειδή είναι περίπτωση love/hate, θα καταλάβω οποιονδήποτε βρίσκει αυτό που κάνουν δυσνόητο και χωρίς σκοπό. Τουλάχιστον όμως ας παραδεχτούμε όλοι με σκυμμένο το κεφάλι ότι εδώ πρόκειται για καλλιτεχνικές ιδιοφυίες. Και αυτό δεν είναι καν το καλύτερο τους album



18. Rival Sons- Head Down

Δεν πρόκειται να αναλωθώ σε κλισέ τύπου: άξιοι συνεχιστές των Zeppellin, τιμούν τα 70's και άλλες τέτοιες αμπελοφιλοσοφίες. Εδώ το μυστικό είναι ένα. Οι Rival στο Head Down ΡΟΚΑΡΟΥΝ. Δεν χαρντροκάρουν ούτε χεβιροκάρουν. Ότι παίρνεις από ονόματα τύπου Stones, κάτι ανάλογο θα βρεις και σε αυτό το δίσκο. Focus στο να γράψεις καλά τραγούδια που θα τα ακούσεις στο αμάξι, στο δρόμο, στο μετρό, στο λεωφορείο στο σπίτι σου, ακόμα και στην κόλαση. Το συνθετικό skill εδώ παίρνει extra credit. Για παράδειγμα μας δείχνουν ότι έχουν τα προσόντα γράφοντας ένα επικά μελαγχολικό τραγούδι σαν το Jordan ή μας groovάρουν με το εθιστικό tempo που κυριαρχεί μέσα στα Manifest Destiny pt.1 & pt2.
Αν ζούσαμε σε άλλες εποχές τα επιτεύγματα τους θα κάνανε κατάληψη σε όλους τους σοβαρούς rock ραδιοφωνικούς σταθμούς και θα τους βρίσκαμε μέσα στα charts να μας εκπροσωπούν άξια. Αλλά ακόμα νωρίς είναι. Κάτι μου λέει ότι the best is yet to come.



17. OM- Advaitic Songs

Ανέκαθεν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα ένα πρόβλημα. Όσο πτώμα στην κούραση και να είμαι, δυσκολεύομαι να κοιμηθώ. Ειδικά αν τεμπελιάζω όλη μέρα, ο ύπνος δεν έρχεται ποτέ. Έτσι αποφάσισα να βαφτιστώ επιστήμονας και να βρω τρόπους να το καταπολεμήσω. Κάτέληξα στο ότι η μουσική μπορεί να είναι ένας σύμμαχος. Για παράδειγμα πέφτεις να κοιμηθείς και βάζεις να παίζει στο backround κάτι ήσυχο και ήρεμο. Μια φορά έβαλα Kreator και το μάτι έμεινε ανοιχτό όλο το βράδυ. Το Advaitic Songs μου φάνηκε κατάλληλο για αυτού του είδους το πείραμα. Ε λοιπόν, μέσα σε μια εβδομάδα είχα μάθει όλο το δίσκο απ έξω. Κάθε βράδυ και ένα τραγούδι. Με το που τελείωνε, κοιμόμουν σαν πουλάκι. Οπότε δεν θα τον πρότεινα σε κάποιον για να κάνει headbanging και λοιπές δραστηριότητες. Όταν θες να παίζει κάτι σε στιγμές χαλάρωσης (όποιες και αν είναι αυτές), βάλε το να παίξει. Δεν θα χάσεις το ενδιαφέρον σου + ότι θα σε ηρεμήσει σαν μητρικό νανούρισμα. Αυτός ο δίσκος λύνει προβλήματα.



16. Meshuggah- Koloss

Βρε καλώς τα παλικάρια. Μας είχαν λείψει. Προφανώς μετά από το ασταμάτητο touring σε όλη την υφήλιο, κάνανε λίγες διακοπές και στη συνέχεια αποσύρθηκαν κάπου για να γράψουν το επόμενο αριστούργημα τους. Έχω την εντύπωση ότι αυτή τη φορά ήταν πιο χαλαροί και ανοιχτοί (σε όλους τους τομείς). Χωρίς να χάσουν αυτόν τον παγωμένα σκληρό- κλειστοφοβικό ήχο τους, δημιούργησαν ένα δίσκο ο οποίος παίζει να είναι ο πιο προσιτός που έχουν κάνει. Ταυτόχρονα διατηρεί την ταυτότητα τους σταθερή και ακούγεται μονορούφι. Με λίγα λόγια ένα ακόμα τρόπαιο προστέθηκε στη συλλογή τους ενώ εμείς οι κοινοί θνητοί ακροατές, πιστεύω ότι μετά από τόσα χρόνια έχουμε εξοικειωθεί με τον ιδιαίτερο ήχο τους και μπορούμε να τους απολαμβάνουμε καλύτερα. Αν παράγεις τόσο γαμάτα σημεία όπως το μπάσιμο του The Demon's Name Is Surveillance ή το riff που σκάει στο Demiurge, είσαι καταδικασμένος να σε βλέπει σαν πατέρα μια (μην σου πω και δυο) ολόκληρη σκηνή. Τόσο απλά.



15. Billy Talent- Dead Silence

Ήταν ένα ακόμα βαρετό απόγευμα. Σε διαδικτυακή κουβέντα (chat το λένε στο χωριό μου) με τον G.R.A.F.I.A.S. μου λέει ότι του σφύριξαν για το καινούργιο Billy Talent. Πρώτη σκέψη πριν το ακούσω: τι στο διάολο, τέτοιο όνομα θα είχε μόνο  Γάλλος κουλτουρέ τραγουδοποιός δεκατίας 70'. Βάζω να παίξει το ρημάδι και εκεί τα ξεχνάω όλα. Τι emo, τι screamo, τι φλωριές μου λέτε, εδώ έχουμε πέσει σε θησαυροφυλάκιο με τραγουδάρες. Όλα τα songs είναι καταδικασμένα να γίνουν hits. Θυμάμαι κάθε μέρα που έμπαινα στο αμάξι και επίτηδες έπαιρνα δρόμους μεγαλύτερης απόστασης για να ακούσω και άλλο ένα τραγούδι. Αν γουστάρεις My Chemical Romance και δεν έχεις πρόβλημα με τα συγκεκριμένα φωνητικά (μια χαρά τραγουδάει ο άνθρωπος, απλά υπάρχει πολλοί κακεντρεχείς εκεί έξω), τότε βάλτο να παίζει ασταμάτητα και δεν παίζει να βαρεθείς να τραγουδάς σαν φανατισμένη γκομενίτσα. Βέβαια όταν συναντήσεις τα αλάνια, το πιο πιθανό είναι να πεις ότι άκουγες Amon Amarth. Από μέσα σου όμως θα μουρμουρίζεις ακόμα το ρεφρέν του Love Was Still Around. Guaranteed.



14. A Life Once Lost- Ecstatic Trance

Καταρχάς και μόνο που ο δίσκος ανοίγει με το Something Awful το οποίο έχει ένα LOG σκάσιμο εκεί που μπαίνουν τα φωνητικά με έχει κερδίσει. Πιο παλιά οι εν λόγω κύριοι δεν δημιουργούσαν κάτι ξεχωριστό. Τυπικό, ΟΚ-μια χαρά είναι-δεν έχω πρόβλημα να το ακούω-ώπα μην το ξαναβάλεις metalcore παίζανε και εμάς μας απασχολούσαν μεγαλύτερα ονόματα. Φέτος όμως νομίζω ότι έχουμε να κάνουμε με μια περίπτωση Σταχτοπούτας. Τούτοι εδώ όπως φαίνεται μεγάλωσαν, βάλανε μυαλό και περάσαν από φίλτρο τις επιρροές τους με αποτέλεσμα ο δίσκος να είναι άκρως πορωτικός. Σε κάτι με το οποίο μπορούμε να πούμε ότι μοιάζουν με τους Meshuggah είναι ότι σχεδόν σε όλη τη διάρκεια κινούνται σε mid tempo ρυθμούς. Όχι τόσο πολύπλοκους όμως. Και με lead πινελιές τοποθετημένες σε στρατηγικά σωστά σημεία, δεν δυσανασχετείς ποτέ. Άκου την παιχνιδιάρικη Tool μελωδία που διαπερνάει όλο το (επικό) Madness Is God και θα καταλάβεις ότι οι τύποι έχουν ανέβει level.




13. Bruce Springsteen- Wrecking Ball

Το Αφεντικό είναι εδώ για ακόμα μια φορά και δεν μασάει τα λόγια του. Μιλάμε για ένα από τα υγιέστατα παραδείγματα καλλιτέχνη με τεράστια ιστορία. Ακόμα και στο τελευταίο του album θα τα χώσει στο 1% που ελέγχει τα πάντα και θα γράψει ψυχωμένους ύμνους που σου φέρνουν μια ανατριχίλα. Ακούγεται τόσο φρέσκος και ώριμος ταυτόχρονα που ξεχνάς ότι πρόκειται για κάποιον που έχει πατήσει τα -ήντα. Θυμάμαι 1 μήνα πριν το live των AC/DC στο ΟΑΚΑ όταν σε κουβέντα που είχα με εξηντάρη, μου είπε ότι δεν θα πάει να τους δει γιατί τον κάνουν και νιώθει μειονεκτικά γιατί έχουν πάνω κάτω την ίδια ηλικία. Εδώ αυτό ισχύει στο maximum. For example το We Take Care Of Our Own  είναι η αμερικανιά που θέλω να ακούω συνέχεια ενώ στο θεσπέσιο Death To My Hometown συναντάει τους Dropkick Murphys πολύ πετυχημένα. Αν είσαι true μεταλλάς που την βρίσκεις μόνο με δίκασες, μην φοβάσαι. Και αυτό εδώ θα σε κερδίσει. Έχει πολλή δύναμη μέσα του.




12. Bible Of The Devil - For The Love Of Thugs And Fools

Αυτός ο δίσκος με έκανε να (ξαν)αγαπήσω τους Blue Oyster Cult. Προσοχή! Εσύ ψαγμένε ακροατή που δεν γουστάρεις για κανένα λόγο να ακούς συγκροτήματα που κοπιάρουν ασύστολα λες και είναι tribute bands, σε αυτήν εδώ την περίπτωση μην φοβάσαι. Οι BOTD κουβαλάνε το πνεύμα και την ατμόσφαιρα των BOC τόσο επιτυχημένα που τα ανακατεύουν με ωμό τραχύ heavy metal, που και που πετάνε κάποιες punk τζούρες (μπορεί και άθελα τους), ενώ καταφέρνουν και γράφουν αυτά τα ρεφρέν που φαντάζουν ταυτόχρονα παιδικά αλλά εσένα σου κολλάνε στο μυαλό σαν τσίχλα  στο παπούτσι. Με λίγα λόγια, αν είστε σαν και εμένα και γουστάρετε νυχτερινές βόλτες και ψάχνετε το κατάλληλο soundtrack , εδώ χτυπήσατε φλέβα χρυσού.




11.Converge- What We Love We Leave Behind

Οι Converge ανήκουν στους ανθρώπους που ζουν σε μεγαλουπόλεις. Αυτοί θα τους εκτιμήσουν, αυτοί θα τους καταλάβουν και στην τελική θα ταυτιστούν μαζί τους. Μέσα σε αυτό τον χείμαρρο που παράγουν, κρύβεται όλη η αγχωτική ζωή του σήμερα. Θες να το πεις απελπισία; Ταιριάζει και αυτή η περιγραφή. Έχω την εντύπωση ότι στο φετινό τους δημιούργημα  γίνονται πιο συναισθηματικοί. Νιώθεις γενικότερα περισσότερη μελωδία πριν τα ξεσπάσματα και μετά από αυτά. Εάν το Axe To Fall ήταν σκέτο βιτριόλι, αυτό εδώ είναι δηλητηριασμένο μέλι. Ο Kurt είναι ήδη μια κλασσική μορφή (αυτό δεν χωράει αμφισβήτηση) ενώ ώρες ώρες κάθομαι και σπάω το κεφάλι μου σχετικά με το τι μας ελκύει σε αυτούς τους τύπους. Με το που μπαίνει η εισαγωγή του Sadness Comes Home, τα ξεχνάω όλα, οι αισθητήρες ανοίγουν και εγώ ξαναμπαίνω στη πρίζα.





10. Dead Sara- Dead Sara

Με κάτι τέτοιους δίσκους είναι που δεν χάνω πλήρως την πίστη μου στους ανθρώπους που δημιουργούν μουσική. Στο Dead Sara ακούμε αυτό ακριβώς που θέλουμε από μια μπάντα στο ξεκίνημα της. Φρεσκάδα σαν να έχεις ρίξει πάνω σου Old Spice, τραγούδια που τα τραγουδάς και εσύ με την φάλτσα φωνή σου, ενισχυτές στο τέρμα και μια γυναικεία φωνή να μηδενίζει όλες τις άλλες με τις ερμηνείες της. Όταν τους πρωτοάκουσα μου έφεραν στο μυαλό τι θα γίνονταν εάν οι Warrior Soul τζάμαραν με κάποια η οποία λατρεύει την Alanis Morissette ενώ έξω από το προβάδικο περνούσαν οι RATM. Μπάχαλο,ε; Καθόλου. Άκου το Weatherman. Θα σε ψήσει και μετά θα ανακαλύψεις και τα άλλα. Μακάρι να μην βγω ψεύτης αλλά τούτου εδώ θα το μνημονεύουμε σε κάποια χρόνια σαν ένα από τα διαμαντάκια των 10s.





9.Tardive Dyskinesia- Static Apathy In Fast Forward

Ήμουν τυχερός να ακούσω το δίσκο αρκετό καιρό πριν κυκλοφορήσει. Το πρώτο πράγμα που ξεστόμισα ήταν οι λέξεις Alice In Chains. Άσχετο; Και ναι και όχι. Καταρχάς εδώ όντως οι Tardive μας δίνουν την καλύτερη τους δουλειά. Από όλες τις απόψεις. Καλλιτεχνικά, μουσικά, σε θέμα ήχου και παραγωγής όλα είναι εξαιρετικά. Το κυρίως πιάτο όμως εδώ είναι ένα. Όντως πρόκειται για τον πιο ώριμο δίσκο τους. Το είχα ξαναγράψει ότι όταν παντρέψεις με τέτοιο τρόπο την μελωδία με την δύναμη, παράγονται εκρηκτικά αποτελέσματα. Και εδώ οι μάγκες το κάνουν πάνω σε μια σύγχρονη μουσικά παλέτα όπου και ζωγραφίζουν. Ζωγραφίζουν δυνατά αλλά όχι αποκρουστικά. Κάτι σε τραβάει πάνω τους σαν μαγνήτης. Ώριμος δεν είσαι όταν χρησιμοποιείς εργαλεία (εξαιρετικά τα καθαρά φωνητικά του Μάνθου) για να κάνεις το έργο σου πιο προσιτό σε περισσότερο κόσμο. Ώριμος είσαι όταν θα με κάνεις να τραγουδάω τα τραγούδια σου καθώς περπατάω στο δρόμο επειδή στο θέμα songwriting έχεις ανέβει level. Και εδώ αυτό συμβαίνει 100%.





8.Baroness- Yellow & Green

Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτοί οι δυο δίσκοι που ουσιαστικά είναι ένας (σαν να λέμε Vidal Sassoon- 2 σε 1) έχουν φτιαχτεί από το ίδιο υλικό που χρησιμοποίησαν οι Audrey Horne για να φτιάξουν τον ομώνυμο τους album. Με λίγα λόγια παίζει πολύ συναίσθημα εδώ μέσα. Και δεν το λέω εννοώντας μελό καταστάσεις. Ο δίσκος (-οι) ταιριάζουν στον καθένα μας. Κάτω από οποιεσδήποτε καλές ή κακές συνθήκες. Μετά από χωρισμό, έτοιμος να πηδήξεις στις ράγες του τρένου, αφού έκανες sex, αφού έχεις πιει θάλασσες από αλκοόλ. Ναι μεν οι Baroness θυσίασαν την τραχύτητα που είχαν στα προηγούμενα τους album με αποτέλεσμα να είναι τόσο κοντά στην παρεξήγηση αλλά όταν σου δίνουν με τις χούφτες τέτοιους ύμνους, εσύ θα κοιτάξεις τον γάιδαρο στα δόντια; Έτσι κι αλλιώς και οι Mastodon χαλάρωσαν λιγάκι και κοίτα τι μας έδωσαν. Εδώ θα κολλήσουμε; Ξαναβάζω Eula και χάνομαι στα δικά μου.





7. Witchcraft- Legend

Σκάει μύτη το It's Not Beacause Of You και παθαίνω πλάκα. Το ακούω 5673383 φορές τη μέρα, κάνω air guitar και κυρίως air drumming, τραγουδάω στον καθρέφτη, προσπαθώ να μυήσω γνωστούς και αγνώστους. Όταν κυκλοφόρησε όλος ο δίσκος δικαιώθηκα πανηγυρικά. Δικαιώθηκα για τον εξής λόγω. Ότι εξαιτίας ενός τραγουδιού είχα τόσο υψηλές προσδοκίες. Και thank God επιβεβαιώθηκαν. Εδώ μιλάμε για έργο τέχνης- δίσκο σύντροφο ζωής και ότι άλλο κλισέ θέλετε. Με έναν τεράστιο πλέον ήχο ο Magnus και η παρέα του γίνονται ξαφνικά πιο ανοιχτοί στον κόσμο. Θυμήσου Black Album: εμπορικό του κερατά, ποιοτικό για πάντα. Κάτι τέτοιο παίζει και εδώ μόνο που δεν λες το Legend εμπορικό. Για κανένα λόγο.Μαγευτικό είναι ίσως η σωστή λέξη. Σε όλα αυτά που λέει εκεί μέσα. Είτε σου κάνουν είτε όχι. Εάν ο πρώτος τους δίσκος ξαναέβαλε μπρος στους Down, μακάρι τούτους εδώ να βάλει μπρος σε 1000 νέες γαμάτες μπάντες.





6. Grace Potter & The Nocturnals- The Lion, The Beast, The Beat

Σημείωση: Μην δώσετε καμία σημασία σε αυτά που θα διαβάσετε στη συνέχεια. Μιλάει ένας μικρός groupie.
Η Grace Potter είναι ότι καλύτερο ποιοτικά υπάρχει στο ευρύτερο mainstream. Αν μπορείς να το πεις έτσι. Η πιο έξυπνη ξανθιά εκεέι έξω έβγαλε καινούργιο δίσκο και όπως φαίνεται η κατάκτηση του κόσμου είναι θέμα χρόνου. Και να μην γίνει όμως, θα παραμείνω ερωτευμένος μαζί της. Με περισσότερη ποικιλία από το προηγούμενο και την ανάγκη για διαφοροποίηση από το όλο indie-ότι να ναι κύμα που υπάρχει εκεί έξω, αλλά συνεχίζοντας να αγαπάει όσο και εμείς τους Heart παραδίδει αριστουργήματα. Θέλεις arena rock (The Lion,The Beast,The Beat), θέλεις μπαλάντες με την έννοια της λέξης (Stars), θέλεις εθιστικά σκοτεινά ηχοτόπια (The Divide), εδώ έχει τα πάντα. In Grace We Trust. Τέλος.





5. Deftones- Koi No Yokan 

Ποτέ δεν ήμουν μεγάλος fan των Deftones. Τους είχα σε εκτίμηση, τους σεβόμουν και άκουγα τους δίσκους τους μια στο τόσο. Φέτος όμως μου αλλάξαν τα μυαλά. Με το που έσκασε μύτη στο διαδίκτυο το arrtwork και το όνομα (μαζί με την επεξήγηση), ένιωσα να δένομαι αυτόματα μαζί του έστω και αν είχα ακούσει μόνο 2 τραγούδια. Κάποιος είχε πει παλιά ότι κάθε δίσκος (ότι είδος και αν εκπροσωπεί) οφείλει να έχει ατμόσφαιρα. Μόνο τότε είναι πραγματικά πετυχημένη η προσπάθεια της μπάντας. Το Koi No Yokan σφύζει από ατμόσφαιρες και σε στέλνει στην στρατόσφαιρα. Ένα rythm section στιβαρό, μια κιθάρα που σε ταξιδεύει και παίζει αυτά που πρέπει χωρίς υπερβολές και ένας τραγουδιστής σε ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΕΣ ερμηνείες σε κάνουν αμέσως να ερωτευθείς αμέσως αυτό το δίσκο. Βρες ένα ύψωμα, κοίτα τα φώτα της πόλης και βάλε στα ακουστικά να παίζει για παράδειγμα το Rosemary. Αυτόματα έχεις κλείσει ταξίδια για άλλους γαλαξίες και δεν το έχεις πάρει πρέφα.





4. Graveyard- Lights Out

Δεν ξέρω αν είμαι ο μόνος που το σκέφτεται αλλά μπορεέι η μουσική των Graveyard να έρχεται από τα 70s αλλά όλα αυτά που καταθέτουν τελικά μου ακούγονται απολύτως σημερινά. Το Lights Out είναι δίσκος μαχαιριά στην ψυχή. Και έπειτα πετάει και αλάτι πάνω. Ειλικρινής και αληθινή μουσική, βγαλμένη από όλα αυτά που πρεσβεύουν τα blues, rock με τσαγανό και μαγκιά, λόγια βγαλμένα από την καθημερινότητα μας. Δεν ξέρω πόσοι θυμάστε τον δίσκο των The Black League- Man's Ruin Revisited. To artwork του ταιριάζει γάντι στους Σουηδούς. Ένας τύπος μέσα στα τσιγάρα, στο αλκοόλ και γενικότερα μέσα στα προβλήματα του. Έχεις την δύναμη να σηκώσεις κεφάλι και να αναμετρηθείς με τον εαυτό σου και όλα αυτά που σε ταλαιπωρούν κάθε μέρα; Θα το κάνεις για μια τελευταία φορά ή πλέον δεν μετράει τίποτα; Οι Graveyard σου δίνουν το soundtrack. Εσύ πρέπει να αναλάβεις τα υπόλοιπα. Α, και το Slow Motion Countdown είναι το τραγούδι της χρονιάς. Ήδη κλασσικό.





3. Lamb Of God- Resolution

Λοιπόν επειδή της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες δεν μασάμε καθόλου. Μετά την Οργή, καθισμένοι στο θρόνο τους, οι 5 μάγκες από το Richmont (mother-fucking-Virginia) μας προσφέρουν στην μάπα άλλη μια δισκάρα. Η καλύτερη τους; Who cares; Ας αφήσουμε τους ακαδημαικούς να ασχοληθούν με αυτά. Αυτό που συμβαίνει εδώ είναι ότι οι LOG πάνε πίσω στο παρελθόν, παίρνουν τα καλύτερα από κάθε περίοδο της πορείας τους, δημιουργούν κάτι σαν best of και ταυτόχρονα κοιτάνε μπροστά. Δηλαδή; Insurrection- hello καθαρά φωνητικά, γαμάτε. King Me- Χορωδίες και soprano πάνω από ένα μουσικό κτήνος, γατάκια ατμόσφαιροgoth έτσι γίνεται η δουλειά. Straight For The Sun- Επειδή μπορούμε παίζουμε και αργά και ανοίγουν κρατήρες από κάτω. Η καλύτερη metal μπάντα σήμερα μόλις κούνησε το δαχτυλάκι της από τον Όλυμπο και εμείς πέφτουμε στα γόνατα και φωνάζουμε: we are not worthy. Thank you Lamb.





2. Gojira- L' Enfaunt Sauvage

Εάν αύριο έπρεπε να γράψουν ένα λεξικό από την αρχή και με ρωτούσαν τι θα έπρεπε να μπει κάτω από το λήμμα "τέλειο", θα τους έλεγα να κοτσάρουν μια φωτογραφία του φετινού album των Γάλλων. Όχι πες μου ένα αρνητικό. Κάποιος; Κάτι; Απολύτως τίποτα. Υποδειγματική παραγωγή, άψογο παίξιμο οργάνων, συγκινητικά τραγούδια, super artwork και μια μπάντα η οποία καταθέτει την ψυχή της πάνω σε νότες. Οι Gojira έχουν βάλει πλώρη και κοιτάνε μόνο μπροστά. Πιο συγκεντρωμένο από το προηγούμενο αριστούργημα τους ενώ και μόνο που υπάρχει αυτή η soundtrackική ατμόσφαιρα σε όλο το δίσκο, το κάνει ακόμα πιο μαγευτικό. Αυτό είναι το metal σήμερα και όποιος δεν το καταλαβαίνει, κακό του κεφαλιού του. Όλα τα υπόλοιπα θα τα γράψει η ιστορία και θα τα λένε οι επόμενες metal γενιές. Καταθέτω ταπεινά τα σέβη μου.





1. Slash- Apocalyptic Love

Ας μιλήσουμε ψύχραιμα και με επιχειρήματα. Καταρχάς είναι ο δίσκος που άκουσα τις περισσότερες φορές φέτος. Αν μου έλεγες πέρσι ότι ο καινούργιος δίσκος του Slash θα ήταν ο αγαπημένος μου φέτος, θα γέλαγα. Πάμε παρακάτω. Δεν υπάρχουν fillers. Ούτε για δείγμα. Ούτε ένα riff για πέταμα, ούτε μια μέτρια μελωδία. Προχωράμε; Όσα ταλέντα και αν εμφανιστούν, όσες νότες και ας παίζουν το δευτερόλεπτο με απόλυτη ακρίβεια, κανείς δεν μπορεί να παίξει ΕΤΣΙ. Απολύτως κανένας από τους νεότερους του. Όλη η μπάντα σκίζει. Είναι αυτό που θες να πετύχεις σε μικρό clubάκι, εκεί που χτίζονται μύθοι. Myles; Θεός. Η καλύτερη φωνή της γενιάς του και παίζω ξύλο γι αυτό.

Πάμε τώρα και στο παραλήρημα: Riffάρες, τραγουδάρες, solo απίστευτα, συνθέσεις, hard rock μαγκιά,  κατάθεση ψυχής, party feeling, όλα είναι εδώ. Την πρώτη φορά που το άκουσα δεν μου είπε πολλά. Στην πορεία το ερωτεύτηκα αποκαλυπτικά.  Παίρνω για παράδειγμα μερικά τραγούδια: One Last Thrill-ο Myles ακούγεται τόσο Axl και καλύτερα μην σου πω και ο Slash γράφει ένα εντελώς Guns τραγούδι. Ποιο reunion ρε; Μην σώσει ποτέ και έρθει. Anastasia- Πες μου ειλικρινά: Μόλις ακούς ΑΥΤΟ το lead  στην αρχή δεν σου έρχονται deja vu Sweet Child O Mine; Ήδη κλασσικό. Bad Rain- ΟK, μιλάμε για τρελό groove και των ορισμό του αλήτικου hard rock. Shots Fired- Αυτό το ρεφρέν δεν το ξεχνάς που να σου κάνουν πλύση εγκεφάλου τύπου Κουρδιστό Πορτοκάλι. Με λίγα λόγια ότι και να πω προσωπικά δεν το βρίσκω υπερβολή. Ακούς τον δίσκο και θες να βγεις έξω για ποτό(ασχέτως αν καταστρέψεις το συκώτι σου), θες να φλερτάρεις όποια γυναικάρα βρεις (ασχέτως αν θα φας τα μούτρα σου) και γενικά να γίνεις και εσύ ένα ρεμάλι που γουστάρει τις ακολασίες (ασχέτως αν μπορείς να τα καταφέρεις γιατί πρέπει να πέσεις για ύπνο από τις 11-έχει δουλειά άυριο). To make a long story short, ότι καλύτερο έχει γράψει και παίξει ο Slash μετά τους Guns. Έτσι απλά.