Μιας και πριν λίγο έγινε γνωστό ότι ο Randy Blythe αθωώθηκε από το Τσέχικο δικαστήριο όσον αφορά την γνωστή υπόθεση που κράτησε αρκετούς μήνες , ήρθε η ώρα να επανέλθουμε. Βασικά ήρθε η κατάλληλη ώρα να φορέσουμε περούκα (αγγλικού τύπου, πριν 2 αιώνες περίπου), να πάρουμε σοβαρό ύφος καρδηνάλιου και να καλέσουμε στο εδώλιο του κατηγορουμένου όλους αυτούς που μας έχουν εξοργίσει με την συμπεριφορά τους τώρα τελευταία. Δεν μπορούμε να καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια και να βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας να διαδραματίζονται Σόδομα και Γόμορα. Ώρα να βάλουμε μια τάξη...
Kerry King
Καλώς το παλικάρι μας το καλό, το τροφαντό. Τι έχουμε εδώ; Κάνεις ότι γουστάρεις και διώχνεις τον Mr Lombardo με το έτσι θέλω, και τρως όλα τα λεφτά για την πάρτη σου (έλα μην το αρνείσαι); Τον Jeff προφανώς τον έχεις στείλει κι αυτόν σπιτάκι του και πουλάμε εδώ και καιρό παραμύθια για αράχνες και Σπαίντερμαν, ε; Θα μου πεις δικιά σου η μπάντα. Ok, καμία αντίρρηση. Άντε να φύγει και ο Tom, να μείνεις μόνος σου με sessionάδες για να δούμε στο τέλος ποιοι θα έρχονται στις συναυλίες σου. Verdict: Ποιο ένοχος πεθαίνεις. Η ετυμηγορία υπαγορεύει αδυνάτισμα για ένα χρόνο και πέταμα των raveάδικων γυαλιών στον κάδο ανακύκλωσης μπας και βάλεις μυαλό.
Philip Anselmo¨
Βγάζεις πατάτα EP με τους Down. Μετά βγάζεις με τους Warbeast κάτι για να θυμηθείς που φώναζες πριν 10 και βάλε χρόνια. Μου θες Pantera reunion για να θυμηθείτε πόσο ωραία ήταν και να δώσεις στους fans κάτι για να νοσταλγούν. Η φωνή σου έχει αρχίσει και σπάει, δίσκο δεν σας βλέπω να βγάζετε...όλα πάνε καλά
Verdict: Έξω με αναστολή μέχρι να σταματήσεις τις βλακείες με τα EP και βγάλετε κανένα άλμπουμ της προκοπής. Άστο όλο πάνω στον Pepper. Αυτός το έχει. Όλα θα κριθούν στο live σας το καλοκαίρι. Μέχρι τότε βλέπουμε...
Black Sabbath(???)
Καλώς τα νιάτα. Εάν είναι να κάνεις κάτι σωστά κάνε το όπως πρέπει. Τώρα δηλαδή που ο Bill Ward δεν θα παίξει drums μιλάμε για αυθεντικό δίσκο του αυθεντικού line-up; Μπα δεν νομίζω. Μπορεί να φταίει κι αυτός, μπορεί και εσείς αλλά δεν θα παίξουμε την κολοκυθιά. Βγάλτε το, κάντε και περιοδεία, να δούμε τι θα καταλάβετε. Μακάρι να είναι καλό...αλλά δεν θα είναι με το original line up. Verdict: Ξαναπροσλαμβάνετε τον Bill και ξαναφτιάχνετε κι άλλο δίσκο. Θα σας πάρει άλλα 30 χρόνια έτσι κι αλλιώς.
Who gives a fuck about a goddamn Grammy? Με αυτή την-straight to the point-δήλωση, οι Public Enemy το 1988 μας ανακοίνωσαν τα στοργικά τους αισθήματα για τον συγκεκριμένο θεσμό. Και δεν έχω καμία διάθεση να μην τους πιστέψω. Δεν πρόκειται να ψάξω για συνωμοσίες και marketing tricks τα οποία βασισμένα σε αυτή τους τη φράση θα ανεβάσουν κατακόρυφα τις πωλήσεις τους. Με αυτή τη λογική δεν θα κάνανε ποτέ συνεργασίες με ονόματα τύπου Anthrax για ευνόητους λόγους. Αν είσαι πραγματικά κλειστόμυαλος δεν θα κάνεις κάτι που θα θίξει το "τρου" fanbase σου.
Και μιλώντας για φανατικούς, στα μουσικά μας λημέρια βρίσκεις τα καλύτερα παιδιά. Αυτούς που είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν to the death το το αγνό και ανόθευτο (κάτι σαν την βενζίνη) metal.
Αυτούς που αποφασίζουν εάν ο τάδε έχει τα μούτρα και το στυλ να κρατήσει κιθάρα στα χέρια του. Προφανώς και γω έχω πει άπειρες φορές ότι "ρε φίλε οι τάδε είναι φλώροι του κερατά, δεν μπορούν να ροκάρουν". Απλά η φιλοσοφία μου είναι λίγο διαφορετική από του metal mujahedin. Και κάπως έτσι πάμε στην βραδιά της 10ης Φεβρουαρίου. Βραδιά απονομής των βραβείων Grammy. Υποψήφιοι στην κατηγορία για Best Hard Rock/Metal Performance είναι οι Anthrax, Iron Maiden, Marilyn Manson, Megadeth, Lamb Of God και....Halestorm. Τους νικητές προφανώς τους βλέπετε στην φωτό από πάνω.
Ας ξεκινήσουμε από τα τυπικά. Καταρχήν είναι OK το ότι μπορούμε να τους κατατάξουμε στην κατηγορία hard rock και metal. Μπορεί η μουσική τους να είναι εύπεπτη σαν milkshake (?) και εμπορική όσο δεν πάει αλλά αυτό που ακούω δεν μπορώ να το περιγράψω διαφορετικά. Σύγχρονη rock ποζεριά; Κάπως έτσι. Ναι ναι ξέρω, οι άλλοι είναι πιο σκληροί. So what? Δεύτερον: Προφανώς και δεν είναι η αγαπημένη μου μπάντα από τις από πάνω. Εννοείται πως θα ήθελα να έβλεπα τον Chris-the goat-Adler να παραλαμβάνει ένα τέτοιο βραβείο έστω και αν υιοθετούν την άποψη των Public Enemy πάνω στο συγκεκριμένο θεσμό. Τρίτον και σημαντικότερο είναι το πως αντιλαμβάνεσαι τα Grammy. Ανέκαθεν είχα την (σωστή θέλω να πιστεύω) εντύπωση ότι πρόκειται για βραβεία που απονέμονται σε selling bands (ή brands). Ενώ για παράδειγμα οι Converge βγάλανε δισκάρα φέτος, είμαι διατεθειμένος να βάλω στοίχημα την μισή μου δισκοθήκη ότι δεν θα τους βλέπαμε (ή δούμε) ποτέ υποψήφιους.
Βλέποντας την είδηση να φιγουράρει παντού, τα σχόλια των αναγνωστών ήταν πραγματικά απολαυστικά. Το αγαπημένο μου ήταν αυτό που έλεγε ότι αυτή η βράβευση ήταν χειρότερη και από εκείνη των Jethro Tull την χρονιά που "κλέψανε" το βραβείο από τους Metallica. Fucking epic. Επειδή δεν έχει νόημα να το κουράζουμε και να το αναλύουμε άλλο, τα Grammy δεν τα θεωρώ τόσο σοβαρά κυρίως γιατί δεν βραβεύουν την ποιότητα. Αυτό το ξέρουν και οι πέτρες. Βέβαια όταν μια μπάντα έχει κερδίσει έστω και ένα, είναι ένα τρόπαιο το οποίο το πιπιλάει είτε αυτή είτε οι οπαδοί τους. Και γιατί όχι θα μου πεις. Οπότε δεν θα κάτσω να σκάσω επειδή η Lizzy και η παρέα της το σηκώσανε. Άσε που εδώ βλέπω και μια ευκαρία. Μιλάμε για μια μπάντα gateway. Προς τους αλλόθρησκους. Ξέρεις ποιους εννοώ. Αυτούς που είπαν "ας ακούσω Guns N Roses επειδή ο Axl είναι γκόμενος και επειδή σε εκείνο το τραγούδι έχουν ωραία μελωδία" ή επειδή τους γλύκαναν οι μελωδικές φωνητικές γραμμές του Corey στα 00's. Δεν είναι κακό. Ας είναι αφελής η πρώτη επαφή. Στην πορεία όμως ποτέ δεν ξέρεις. Και σε 10 χρόνια να δεις αυτόν που ψήθηκε να ακούσει κάτι σκληρό επειδή η Lizzy είναι ωραία γκόμενα, να τους κράζει επειδή δεν έχουν ούτε μια δίκαση. Αυτά είναι τα ωραία. Time will tell...
Είμαστε μεγάλοι μαζοχιστές. Αυτό τουλάχιστον φαίνεται κάθε φορά που ετοιμαζόμαστε να δημιουργήσουμε τις πολυπόθητες λίστες μας. Ναι, αυτές τις ρημάδες που μας κάνουν να τρίβουμε τα χέρια μας και μετά από λίγο να ιδρώνουμε σαν να είναι Ιούλιος μέσα σε γεμάτο λεωφορείο.
Ηδονιζόμαστε και πονάμε ταυτόχρονα σαν διεστραμμένοι μουσικολάγνοι. Γι αυτό και άλλωστε μας άγγιξε το High Fidelity. Κατά βάθος θέλουμε να γίνουμε Cusack. Για να έχουμε στο τσεπάκι μας τα Top 5 και να μην ζοριζόμαστε καθόλου. Ωραία θα ήταν.
Τα μεγαλύτερα τα τρώμε όταν πρόκειται να βγάλουμε για παράδειγμα το Τop 10 των αγαπημένων μας δίσκων ever. Μιλάμε για ζόρια δυσκοιλιότητας.
Και εκεί ακριβώς θέλω να καταλήξω. Γιατί βάζουμε μέσα το τάδε και στις καθυστερήσεις αφήνουμε το άλλο έξω. Γιατί ενώ το ένα δεν θεωρείται κλασσικό το συμπεριλαμβάνουμε, ενώ το άλλο που είναι κάτι σαν το Ιερό Δισκοπότηρο στον Ιντιάνα Τζόουνς το παρατάμε. Εύκολη η απάντηση. Γιατί συναισθηματικά προφανώς είμαστε δεμένοι με το πρώτο (ίσως επειδή το αγοράσαμε στα 15 και το ακούγαμε 30 φορές την ημέρα), ενώ το δεύτερο όχι και τόσο (το ανακαλύψαμε πιο μετά, είπαμε ok-respect αλλά μέχρι εκεί). Στην τελική τι μετράει; Ο δίσκος που θα θεωρήσεις αριστούργημα, που θα πάρει στα 10 τον βαθμό του 11, να έχει μέσα τραγουδάρες. Εάν για παράδειγμα έχει μέσα 10 τραγούδια, θα πρέπει και τα 10 να είναι ύμνοι. Εάν τα 7 από τα 10 είναι θεικά αλλά τα άλλα 3 κινούνται στην μετριότητα, τότε δεν του αρμόζει ένας βαθμός τύπου 7 με 8; Με εντελώς μπακαλίστικη φιλοσοφία το από πάνω σαν σκέψη μπορούμε να πούμε ότι στέκει.
Κάπου εδώ παίρνω για παράδειγμα το Number of the beast. Δεν θα μπω καν στον κόπο να ξαναπώ τα κλισέ που του αρμόζουν. Ξέρουμε όλοι πάνω κάτω για άλμπουμ μιλάμε. Χρησιμοποιώντας την από πάνω νοοτροπία, καταλήγω στο ότι εδώ για παράδειγμα το Invaders και το Gangland υστερούν σε σχέση με τα άλλα. Λογικά αν ρωτήσεις 10 άτομα τα 8 θα συμφωνήσουν. Τα άλλα 2 θα είναι ο φίλος μου ο Μανώλης και κάποιος κολλημένος Maidenάς φίλος του. Ωραία, οπότε θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το Beast δεν είναι masterpiece; Δεν παίρνει 10; Όχι βέβαια. Για κανένα λόγο. Οπότε τι γίνεται; Εάν ακυρώσουμε τον συγκεκριμένο τρόπο σκέψης, πως μπορούμε να πούμε ότι το τάδε είναι αριστούργημα κλασσικό; Eάν δηλαδή ο εν λόγω δίσκος είχε μέσα το Hallowed, το ομώνυμο και το Run to the hills με τα 5 υπόλοιπα να είναι μέτρια, θα ήταν κλασσικός δίσκος ή όχι; Και για να καταστρέψουμε εντελώς τον εγκέφαλο μας πάιρνουμε την λογική του Back in Black. Και τα 10 τραγουδάρες από εδώ μέχρι την Αυστραλία. Δεν νομίζω να διαφωνούμε. Ok. Εδώ όμως εάν ρωτήσεις 100 άτομα πιο τραγούδι προτιμούν να ακούσουν για νιοστή φορά, το πιο πιθανό είναι να μοιραστεί η πλειοψηφία στα Hells Bells,Back in Black και το Shake a Leg να πάρει 4-5 ψήφους. Εδώ όμως μπάινει το θέμα ότι δεν υστερούν σε σχέση με τα άλλα, απλά το θέμα είναι το πιο είναι προσωπικά το πιο αγαπημένο. Και καλώς ή κακώς μεγαλύτερη πέραση έχουν τα singles.
Όποτε πως θεωρούμε τον τάδε δίσκο αριστούργημα; Με ποια κριτήρια; Προσωπικά το βλέπω καθαρά συναισθηματικά και αγαπησιάρικα. Για παράδειγμα: Πιο αγαπημένος δίσκος είναι το Youngblood από το In Rock. Πολύ απλά γιατί ο 20χρονος σήμερα να έχει δεθεί και να του λένε πιο πολλά οι Audrey Horne από τους Purple. Δεν είναι κακό. Με τον καιρό θα μάθει όταν πάει πιο πίσω στον χρόνο θα δει από που πήρανε τις επιρροές τους οι ήρωες του. Δεν μου αρέσουν οι Slayer, προτιμώ Machine Head. Ok, κανένα πρόβλημα. Όσο και να φαίνονται κάπως οι δηλώσεις οι οποίες αφορίζουν ένα ιερό τέρας, είναι καιρός να τις συνηθίσουμε. Και στην τελική προτιμώ το Powerslave από το Beast. Και το Rime of the Ancient Mariner να είχε μέσα μόνο, πάλι αυτό θα διάλεγα. Τι να κάνουμε, άνθρωποι είμαστε και αγαπάμε.
Έχεις στο νου σου αυτούς τους τύπους που τα καλοκαίρια μαζεύονται σε όποια παραλία βρουν, ανάβουν μια φωτιά να σιγοκαίει και τραγουδάνε με συνοδεία ακουστικής κιθάρας, ντόπια "ροκ" και "έντεχνα" άσματα; Ναι, ξέρεις πολύ καλά για ποιους λέω. Ελεύθεροι είναι να κάνουν ότι θέλουν οι άνθρωποι. Και να διασκεδάσουν και να ερωτευτούν και να πουν για τον πόνο τους πάνω σε στίχους που φωνάζουν ότι η μοίρα με έχει φτύσει στα μούτρα και ότι άλλο γουστάρουν. Αλλά εμένα μου σπάνε τα νεύρα. Έτσι απλά και δημοκρατικά. Σημείωση: δεν έχω πρόβλημα με τα άτομα, αλλά με τα τραγούδια που ακούν τα κακόμοιρα τα αυτιά μου. Εντελώς υποκειμενικά λοιπόν δηλώνω ότι την ελληνική γλώσσα σε "ροκ" τραγούδια δεν την παλεύω ιδιαίτερα. Ένα 2, άντε 3 τοις εκατό με συγκινεί και όντως έχει βρει την σωστή συνταγή, αλλά όλα τα υπόλοιπα με αφήνουν παγερά αδιάφορο.
Και σκέφτομαι: γιατί δεν την "παλεύω" την ελληνική και μπορώ να ακούω με τις ώρες τραγούδια στην αγγλική; Μου φαίνεται πιο εξωτική; Με αυτή τη λογική θα έπρεπε να ακούω grunge από την Σιγκαπούρη και να χοροπηδάω από τη χαρά μου. Σίγουρα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι ότι δεν είμαι και ο μόνος. Δηλαδή είναι παγκοσμίως αποδεκτό πως όλοι μπορούν να ακούσουν πιο εύκολα κάτι στα αγγλικά παρά στα γερμανικά π.χ. Κάθομαι και σκέφτομαι επίσης (ναι πάντα καθιστός είμαι όταν στροφάρω) ότι όπως σνομπάρω εγώ την μητρική μου γλώσσα, έτσι θα σνομπάρει και κάποιος Σουηδός την δικιά του. Όλα καλά τότε. Δεν είμαι προβληματικός. Παίζει παντού αυτό το θέμα. Θέλω αγγλικά, δεν θέλω ελληνικά. Cool? Cool λέω εγώ.
Όταν ήμουν 15-16 θυμάμαι ότι είχα αγοράσει από το περίπτερο ένα metal περιοδικό αγνώστου προελέυσεως και είχε μέσα δώρο 5-6 CD. Μιλάμε για τον απόλυτο εφηβικό παράδεισο. Σκέφτεσαι ότι κάπου μέσα σε αυτά τα άγνωστα ονόματα θα πετύχεις τρελές μπαντάρες και θα ακούσεις γαμώ τους δίσκους. Μπα. Μάλλον το αντίθετο. Ιδιαίτερη εντύπωση μου είχε κάνει ένα γαλλικό συγκρότημα το οποίο δεν θυμάμαι πως λέγεται, οι οποίοι πέρα από το ότι παίζανε απαράδεκτα, τραγουδούσαν και στην μητρική τους γλώσσα. Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι. Metal στα γαλλικά; Με δουλεύετε ρε;
Ε τότε γιατί όταν έσκασε μύτη αυτό το '10, μαζεύαμε τα μυαλά μας από τον τοίχο και τα περιττώματα μας από το χαλί;
Διάολε, αν μου έλεγες το 2009 ότι την επόμενη χρονιά θα είχα κολλήσει με ένα συγκρότημα που παίζει σαν blackmetal Motorhead (αποτυχία περιγραφή αλλά άμα είσαι μάγκας βρες εσύ μια σωστή), αρχές του 13 να περιμένω σαν τρελός τον καινούργιο δίσκο τους και σαν κερασάκι στην τούρτα το γεγονός ότι τραγουδάνε στα νορβηγικά, θα είχα κλειστεί στο Δαφνί μόνος μου. Από εκείνη τη ρημάδα μέρα ότι σιγοτραγουδάω Kvelertak επειδή προφανώς δεν ξέρω νορβηγικά, φτιάχνω τα δικά μου ρεφρέν τύπου: Ουλι βερ σακε ντε μοσε ντε σνακε εεεεεεεεεε. Κάπως έτσι. Και αφού καταφέρνω να γουστάρω αυτή την γλώσσα και συνεχίζω να μην παλεύω ελληνικά έρχεται και αυτό και με αποτελειώνει:
Τι έγινε ρε μάγκες; Πως γίνεται ξαφνικά να το ευχαριστιέμαι αυτό όσο ευχαριστιέμαι τους Kvelertak; Τι άλλαξε ξαφνικά; Ακόμα δεν έχω καταλήξει κάπου. Ίσως στο ότι δεν έχει νόημα το σε τι γλώσσα τραγουδάς όσο το πως την χρησιμοποιείς και πως λειτουργεί σαν ερέθισμα στον εγκέφαλο σου. Μάλλον εκεί είναι η διαχωριστική γραμμή. Και μετά αποφασίζεις εάν θεωρείς τον Δημήτρη Κατή και τους Εξόριστους γραφικούς ή cult.
Κάθομαι σαν κοράκι που ψάχνει τη λεία του πάνω από το πληκτρολόγιο εδώ και ώρα, για να αρχίσω αυτό το κείμενο με όσο το δυνατόν λιγότερα κλισέ. Και μα τον Βούδα, είναι πολύ δύσκολο. Το να αποθεώσεις ένα συγκρότημα ή ένα δίσκο είναι πανεύκολο. Το να το/τους θάψεις επίσης είναι piece of cake. Αυτό που αισθάνεσαι όμως ακούγοντας το/τους δεν γίνεται να αποτυπωθεί με επιτυχία σε λέξεις. Προφανώς μέχρι να τελειώσει το 2013 θα ακούμε παρέα άπειρα σχόλια για το Youngblood, τον καινούργιο δίσκο των Audrey Horne. Δεν χρειάζεται ένας ακόμα φαφλατάς σαν κι εμένα να πείσει τον κόσμο ότι πρόκειται για δισκάρα από εδώ μέχρι τη Νορβηγία. Όλος αυτός ο ντόρος είναι απολύτως αναμενόμενος και προβλεπόμενος. Γιατί; 1) Οι τύποι γενικά το "έχουν". Ξέρουν να γράφουν πραγματικά ΚΑΛΗ μουσική. So simple. 2) Έχουν ένα πραγματικά εξαιρετικό τραγουδιστή ο οποίος με την ιδιαίτερη φωνή του (και τα tattoos του), ξέρει τόσο σοφά να τοποθετεί τις μελωδίες των φωνητικών του χορδών άψογα πάνω στα τραγούδια, έτσι ώστε να αποτυπωθούν αμέσως στο μυαλό και κυρίως στην καρδιά του ακροατή. 3) Αυτό που παίζουν πατάει με το ένα πόδι στο παρελθόν και με το άλλο στο παρόν. Στο Youngblood συγκεκριμένα χρησιμοποιούν υλικά του τότε και αυτά ακούγονται τόσο σημερινά σαν να ανοίγεις το ραδιόφωνο σου τώρα. 4) Παρέδωσαν στην ανθρωπότητα ένα αριστούργημα το 2010. Τον ομώνυμο δίσκο τους.
Και εδώ είναι το σημείο που θέλω να μείνω. Δεν πρέπει να είμαστε πάρα πολλοί αυτοί που έχουν αποκτήσει μια σχέση λατρείας με αυτό το δημιούργημα. Εδώ και 2 χρόνια, βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως δεν έχω ακούσει κάτι άλλο περισσότερες φορές. Αυτό το ρημάδι ακουμπάει ένα σημείο καμπής πάνω στην μουσική σου πορεία σαν ακροατής. Από την στιγμή που το άγγιγμα του σε κάνει να ανατριχιάσεις, δεν θα ξεκολλήσεις. Είναι τόσο συναισθηματικό που περικλείει απίστευτη ενέργεια μέσα του. Συνθέσεις, τραγούδια από αυτά που θα σε συντροφεύουν για μια ζωή. Αν νομίζεις ότι τα παραλέω και έχεις ακούσει τον δίσκο, μην ανησυχείς. Απλά δεν το ένιωσες. Δεν είναι κακό. Εξάλλου ποιος είπε ότι είναι υποχρεωτικό να μας αρέσει κάτι που γουστάρει ο άλλος. Αλλά διάολε δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν, ακούγοντας ΑΥΤΟ το δίσκο, δεν γίνεται να μείνεις ασυγκίνητος.
Όσο μελό και να ακούγομαι, δεν διαβάζετε κάποιο βιβλίο του στυλ "Η Δύναμη Είναι Μέσα Σου".
Θυμάμαι την πρώτη φορά που το άκουσα και ήθελα αμέσως να βγω στο δρόμο και να ουρλιάζω το ρεφρέν του Charon με ασύρματα ηχεία κολλημένα πάνω μου για να ακούσουν όλοι πόσο ΤΕΛΕΙΟ είναι. Το Down Like Suicide να με στοιχειώνει όταν είχα τις μαύρες μου (και στις άσπρες) μουρμουρίζοντας τις στιχάρες του. Το Sail Away να είναι ο ορισμός της σοβαρής μπαλάντας με ουσία, ενώ το Bridges And Anchors να είναι ένα από τα καλύτερα ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ όλων των εποχών. Ω ναι, δεν κάνω πλάκα. Στο 3:30 που μπαίνει το solo, επικοινωνείς με τον Θεό. Και αν συνεχίσω δεν θα τελειώσω ποτέ. μιας και όλες οι συνθέσεις είναι διαμάντια.
Κάποιοι θα καταλάβουν το παραλήρημα μου, κάποιοι όχι. Απλά πριν παρασυρθείς από τον (δικαιολογημένο) χαμό που γίνεται και θα συνεχίσει να γίνεται με το Youngblood, κάνε μια χάρη στον εαυτό σου και άκου τούτο εδώ. Μετά εδώ θα είμαστε να παραμιλάμε παρέα.
Μεταξύ μας είμαστε και δεν χρειάζεται να ντρεπόμαστε. Εξάλλου οι μέρες της αστείρευτης στενομυαλιάς έχουν περάσει και ανήκουν στο σκονισμένο παρελθόν (λέμε τώρα). Όσο και να γουστάρουμε να ακούμε κιθάρες που τρυπάνε τα αυτιά μας σαν μετροπόντικες, όσο πορωνόμαστε να γκαρίζουμε σαν βραχνιασμένοι φάλτσοι γάιδαροι μαζί με κάφρους ή υψίφωνους frontmen έρχεται μια στιγμή που χρειάζεσαι διακοπές. Αυτές μπορεί να διαρκέσουν 1 ώρα, μπορεί και ένα μήνα. Ποτέ δεν ξέρεις. Έτσι κι αλλιώς (πιστεύω όλοι) έχουμε περάσει περιόδους "μουσικής απαλεψιάς". Είτε δεν κυκλοφορεί κάτι καλό, είτε κυκλοφορούν σούπερ δίσκοι μαζεμένοι (να σαι καλά ρε 12), είτε πολύ απλά δεν μπορώ άλλη δίκαση βρε αδερφέ. Έχει πήξει το κεφάλι μου. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Σε εκείνο το κρίσιμο σημείο στρέφεσαι σε "άλλες" μουσικές. Βασικά βλακείες λέω. Στρέφεσαι στην ίδια γαμάτη μουσική απλά αυτή ονομάζεται διαφορετικά. Pop, soul, funk, country, jazz. Άμα το μυαλουδάκι σου έχει παράθυρο και το ανοίγεις που και που για να μπει φρέσκος αέρας μπορεί να κολλήσεις άσχημα με κάτι που δεν το περιμένεις. Ok, δεν νομίζω να μπω ποτέ στο tripάκι να παθιάζομαι με Παντελίδη αλλά you got the point. Εντελώς τυχαία διάλεξα μερικά ακούσματα που γουστάρω (άλλα έχουν μια μικρή επαφή με τον ήχο μας, άλλα είναι εντελώς ξεκάρφωτα) και δεν είναι του "κύκλου" μας. Οι εποχές των guilty pleasures τελείωσαν. Πάρτο χαμπάρι.
Janelle Monae
Την έμαθα όταν εμφανίστηκε στην κυριολεξία από το πουθενά το 2010 και με την πρώτη ακρόαση κόλλησα μαζί της σαν μαρμελάδα. Η συμπαθέστατη Janelle "το έχει". Μόλις ακούσεις την μίξη ιδιωμάτων που επιχειρεί στα τραγούδια της θα το καταλάβεις. Από ξεκάθαρη pop μέχρι σφήνες από ωραίες κιθάρες και μια soul ατμόσφαιρα να τα καλύπτει όλα, έχει αυτά τα τραγούδια που έχουν στόχο να γίνουν hits. Και το καταφέρνουν από τα αποδυτήρια. Φωνή από αυτές που βρίσκεις σπάνια και αυτή η αίσθηση του θέλω να σηκωθώ και να χορέψω αλλά δεν ξέρω πως γιατί δεν το έχω θα "παίξει" σίγουρα. Όταν το mainstream σου προσφέρει και καλά RnB και υποτιθέμενη hipster κουλτούρα, εσύ προτίμησε το real thing. Όταν βγάλει καινούργιο δίσκο, θα το φωνάξω στους δρόμους. Recommented Realease: The ArchAndroid (Suites II & III)
Jamey Johnson
Φαντάζομαι όταν ακούς τον όρο country σου έρχονται στο μυαλό κάτι τύποι από το Texas, ντυμένοι με καουμπόικες στολές οι οποίοι χορεύουν πάνω σε πανυγηρτζίδικους ρυθμούς. Χμ, και να και όχι. Ο Johnson δεν ανήκει σε αυτή τη κατηγορία πάντως. Και επειδή γουστάρουμε άπειρα την μουσική κληρονομιά που προέρχεται από τις νότιες πολιτείες των Η.Π.Α., αυτός εδώ ο τύπος είναι ένα καλό παράδειγμα σοβαρής και προσεγμένης country μουσικής. Στην ουσία μιλάμε για guitar driven τραγούδια και αυτό ίσως είναι το κλειδί για να μπορέσει να τον ακούσει πιο εύκολα ένας rock n roller.
Πλέον θεωρείται από τα μεγαλύτερα ονόματα του είδους και έχει συνεργαστεί με την αφρόκρεμα της σκηνής. Με μια πραγματικά ειλικρινή και ζεστή φωνή μας τραγουδάει για (βάζω το χέρι μου στη φωτιά) πραγματικές εμπειρίες βγαλμένες από τη ζωή του. Επίσης περιμένουμε καινούργιο δίσκο. Recommented Realease: The Guitar Song
My Morning Jacket
Πριν 2 χρόνια και ενώ χάζευα κλασσικά στο Ίντερνετ, πετυχαίνω ένα τραγούδι που λέγεται Holding On To Black Metal. Ε, δεν ήθελα και πολύ, με ιντρίγκαρε ο τίτλος και έβαλα να το ακούσω. Αυτό που βγήκε από τα ηχεία είναι το τελευταίο πράγμα που θα περίμενα να ακούσω. Δεν τα πηγαίνω και πολύ καλά στο να περιγράφω τι ακριβώς παίζει μια μπάντα, αλλά τούτους εδώ τους περιγράφουν σαν ψυχεδελικό rock. Εμένα μου ακούγονται σαν να έχεις πάρει τους Dredg, τους έχεις ταίσει LSD, φτιάχνουν τραγούδια για κατάληψη των charts και κάπου στο βάθος μπορείς να τους φανταστείς με λίγο περισσότερο distortion να ανήκουν το τμήμα του occult rock. Περίεργα κόλπα. Τους έχω πετύχει να εμφανίζονται σε επεισόδιο καραmainstream αμερικάνικης τηλεοπτικής σειράς αλλά να παραμένουν καλλιτέχνες. Βγάλτε μόνοι σας τα δικά σας συμπεράσματα. Recommented Realease: Circuital
Th' Legendary Shack Shakers
Μιας και μιλήσαμε για Νότο λίγο πιο πάνω εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ιδιαίτερη περίπτωση. Οι Shakers είναι περίπτωση love/hate. Ξεκάθαρα. Είτε θα τους βρεις αποκρουστικούς (κακό του κεφαλιού σου), είτε θα ορκιστείς αιώνιος fan τους το πρώτο δευτερόλεπτο που θα εκτεθείς σε αυτό που κάνουν. Μόλις γίνεις και εσύ ένας από εμάς, η δίψα σου για διεστραμμένο χορό πάνω σε αυτό το παρανοικό μουσικό χαλί που δημιουργούν, θα σε κυριέψει. Φαντάσου ότι είναι βράδυ κάπου στην Λουισιάνα και δίπλα σε ένα έρημο highway, έχει στηθεί γύρω από μια φωτιά ένα ξέφρενο party καλεσμένους punkηδες, southern rockers, τύπους που γουστάρουν rockabilly και κάνα δυο goth lovers. Όλοι πίνουν άπειρο αλκοόλ και ορκίζονται ότι περνάνε τέλεια ενώ χορεύουν σαν δαιμονισμένοι τριγύρω από τις φλόγες. Εσύ θα πας ή όχι; Recommented Realease: Swampblood
The Lonely Island
Αν μιλήσω κι άλλο γι αυτούς θα δημιουργηθεί μια καινούργια κατηγορία πάνω από τον χαρακτηρισμό γραφικός για να με περιγράψει. Όσοι δεν ξέρουν θα μάθουν μόλις κάνουν κλικ στο βίντεο από κάτω. Οι υπόλοιποι ας καούμε ακόμα μια φορά... Recommented Realease: Everything
Μην πάρετε τον τίτλο του κειμένου στραβά. Απλά ταίριαζε σαν λογοπαίγνιο και το πέταξα φαρδιά πλατιά. Το μόνο που δεν ζήσαμε χθες το βράδυ ήταν απάθεια αλλά θα φτάσουμε και σε αυτό στη συνέχεια. Το να γράφω live reviews δεν είναι και το καλύτερο μου, άσε που πιστεύω ότι το να κάθεσαι και να αριθμείς σαν το ληξιαρχείο ότι οι τάδε παίξανε 35,6 λεπτά και στο 4,5 κάνανε ένα τρομερό λάθος στο break είναι πιο βαρετό και από το να βλέπεις την Βέφα να δίνει συνταγές για κουλουράκια στη TV. Απλά η χθεσινή περίπτωση είναι λίγο ξεχωριστή. Αλλά όπως είπα και πιο πριν, θα φτάσουμε και σε αυτό.
Αρκετές φορές παραδέχομαι ότι πέφτω στην παγίδα να ασχοληθώ με το μεγαλύτερο ελληνικό σπορ. Ότι πίσω από τα πάντα κρύβεται μια συνωμοσία. Κάλλιστα θα μπορούσε οποιοσδήποτε να φτιάξει ένα σενάριο σχετικά με την φασαρία που γίνεται γύρω από το όνομα των Tardive τελευταία. Σημείωση: οποιοσδήποτε δεν έχει ανοιχτά τα αυτιά του και δεν μπορεί να ξεχωρίσει κάτι πραγματικά προσεγμένο, έστω και αν δεν είναι του γούστου του. Όσοι λοιπόν είναι champions στο συγκεκριμένο άθλημα ας συνεχίσουν. Μας δίνουν τουλάχιστον τροφή για χαβαλετζίδικη κουβέντα.
Πάμε τώρα στα σημαντικά. Το An θα είχε κόσμο. Αυτό δεν χρειάζονταν πρόβλεψη. Και όταν ξεκίνησε το party με τους All Vows Collapse και την μασκότ-κάνω και stage diving- καμηλοπάρδαλη, τους έβλεπες όλους χαμογελαστούς. Hardcore, beatdowns, breakdowns και πάμε. Εγγυημένα ένα διασκεδαστικό μισάωρο. Όπως μου είπε και ένας φίλος -"φαίνεται ότι γουστάρουν και είναι όλοι τους happy". Οι Vows είναι από αυτές τις μπάντες που στη συγκεκριμένη περίπτωση λειτουργούν σαν όμορφο ορεκτικό για να πάρεις την μπύρα σου και να απολαύσεις ή άμα γουστάρεις να κοπανηθείς στο pit. Αυτά για τους πιο νέους βέβαια, όχι εμάς τους μπαρμπάδες των 26. Τους Still Falling που βγήκαν στη συνέχεια τους ξέρω προσωπικά (περιμένω το λάδωμα μου στο γνωστό μέρος) και ήξερα ότι ανυπομονούσαν για αυτό το live. Γαμημένη τεχνολογία μας τα χάλασες. Ενώ εκτελεστικά έχουν δέσει και κοπανάνε αλύπητα, τα κενά ανάμεσα στα τραγούδια και οι λεγόμενες τεχνικές γκαντεμιές στέρησαν λίγο από την πόρωση. Δεν πειράζει, αφού παίζουν το Art Of Dying και τα δικά τους τραγούδια σφιχτά σαν την οικονομική πολιτική της Ελλάδας, δεν μασάμε. Τους Yellow Devil Sauce τους γουστάρω αλλά δεν τους είχα δει ποτέ live. Από το πρώτο λεπτό με κερδίσανε χαλαρά γιατί έχουν αυτή τη μαγκιά του καλού songwriting που μπορούν και περνάνε στο κοινό. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στον- οι ZZTop των 00's μπήκαν στο σώμα του Chris Novoselic- μπασίστα τους.
Για τους Tardive δεν θέλω να ξαναλέω τα ίδια και τα ίδια. Θα μπορούσα να πω ωμά ότι τα σπάσανε, γαμήσανε και άλλα τέτοια χαριτωμένα και να τελειώνουμε εδώ. Αλλά θέλω να σταθώ αλλού. Γιατί έχω την εντύπωση ότι βλέπουμε πρώτη φορά από ελληνική μπάντα την παρουσίαση ενός ολοκληρωμένου οπτικοακουστικού concept; Εγώ πάντως έτσι το βλέπω. Με το που ξεκίνησε να παίζει το intro για παράδειγμα, εγώ ένιωσα την ατμόσφαιρα να στάζει από το ταβάνι. Εκτελεστικά όταν τους ακούς live, σε κάνουν να αισθάνεσαι γατάκι (copyright Dr.). Και έτσι είναι. Δεν είναι μόνο το ότι ακούσαμε καινούργια και παλιά τραγούδια λες και είχαμε βάλει το CD στο σαλόνι μας. Είναι αυτή η διαολεμένη μαγκιά που έχουν στο να σε κάνουν να πορώνεσαι και να "μπαίνεις" μέσα στα τραγούδια τους παρότι αυτά απαιτούν πολλά από τον ακροατή. Είναι μάλλον αυτή η ατμόσφαιρα που είπα πιο πάνω. Όπως και να χει μας κάνουν και καμαρώνουμε. Αν μπήκε έτσι καλά το 13, θα μας φύγει ο κυνισμός που έχουμε. Κάτι μου λέει ότι όλα θα πάνε καλά...
